De komende dagen hebben we alle dagen vermaak. Elke dag doen we iets, wat de nodige afleiding geeft. Dat is goed, dat is nodig. Het geeft een beetje structuur. Het geeft de mogelijkheid om te zien wat we aan kunnen. Hoe lang hebben we na deze dagen nodig om weer op adem te komen. De afgelopen weken merk ik wel dat het energie niveau geleidelijk aan toe neemt. Maar een dagje druk is wel garantie voor een dagje rust. Dus dat nemen we dan maar op de koop toe. Ik ben nog niet daar, waar ik wel hoop te komen, maar emoties zijn nou eenmaal energievreters. Bovendien zit de stress van 17 maanden intensieve zorg nog niet het lijf uit. Ook dat heeft tijd nodig en vooral ook aandacht en acties om de stress los te laten en het lijf uit te laten stromen. Wederom wordt er een beroep gedaan op mijn geduld, vooral voor geduld voor mijzelf. Tijd is niet relevant in een proces als waar wij nu in zitten. Niet de tijd zoals deze op de kalender aan wordt gegeven of de tijd die de klok doet weg tikken. Bij intense emoties zijn tijdsaanduidingen nutteloos. Zoals de laatste jaren de term 'gevoelstemperatuur' (werkelijk een favoriet hier in huis...) in het weerbericht wordt gebruikt. Zo is er naar mijn idee ook een 'gevoelstijd'. Volgens de kalender zijn er bijna drie maanden voorbij getrokken sinds Mirthe een ster werd. Voor mijn gevoelstijd kan het net zo goed gister zijn geweest en soms zelfs lijkt het een eeuwigheid geleden. Tijd is van geen belang bij de meest intense emoties. Net zoals wanneer je net bent bevallen, je niet kan voorstellen dat je kind er niet was. Zo intens is het gevoel om bij elkaar te zijn. Zo irrelevant is de tijd dat je kind er nog niet was. Zo dus ook nu. Soms zijn de emoties hevig en intens, soms vervliegen ze nog voor je er erg in hebt. Het is hard werken, het is intens leven, dat is het. Tijd zegt niet zo veel, over de wonden die je hebt opgelopen. De ene wond geneest nou eenmaal sneller dan de andere, soms ettert die nog even lekker na. Goede verzorging, liefdevolle aandacht, rust en accepteren dat het NU zo is als het is.
***Proost, op de komende feestdagen***
Alle goeds voor iedereen en dat we allemaal genieten van een goede gezondheid!
dinsdag 23 december 2014
maandag 22 december 2014
The Rose
Als aanvulling op de tekst van gister, waarin Frederike vraagt of het zaadje ook een roos kan worden. Is er deze tekst, waarvan de meesten het lied wel kennen, denk ik. Ik draai het vaak de laatste tijd, vind de tekst erg mooi, maar ook het lied zelf.
The Rose (Bette Midler)
Some say love, it is a river
that drowns the tender reed
Some say love, it is a razer
that leaves your soul to bleed
Some say love, it is a hunger
an endless aching need
I say love, it is a flower
and you it's only seed
It's the heart afraid of breaking,
that never learns to dance
It's the dream afraid of waking,
that never takes the chance
It's the one who won't be taken,
who cannot seem to give
And the soul afraid of dying,
that never learns to live
When the night has been too lonely,
and the road has been too long,
and you think that love is only
for the lucky and the strong
Just remember in the winter
far beneath the bitter snow
lies the seed
that with the sun's love
in the spring
becomes the rose
En ook hier is het de aanraking (van de zon) die de groei teweeg brengt van het zaadje (van de roos).
The Rose (Bette Midler)
Some say love, it is a river
that drowns the tender reed
Some say love, it is a razer
that leaves your soul to bleed
Some say love, it is a hunger
an endless aching need
I say love, it is a flower
and you it's only seed
It's the heart afraid of breaking,
that never learns to dance
It's the dream afraid of waking,
that never takes the chance
It's the one who won't be taken,
who cannot seem to give
And the soul afraid of dying,
that never learns to live
When the night has been too lonely,
and the road has been too long,
and you think that love is only
for the lucky and the strong
Just remember in the winter
far beneath the bitter snow
lies the seed
that with the sun's love
in the spring
becomes the rose
En ook hier is het de aanraking (van de zon) die de groei teweeg brengt van het zaadje (van de roos).
zondag 21 december 2014
Eenling
wie ben ik? Ik vraag het me de laatste tijd vaak af. Wie ben ik na alles wat er gebeurt is? En wat heeft het mij veranderd? Mijn rugzak met levenservaring is er flink door verzwaard, dat kan ik wel zeggen. Tegelijk heb ik grote opruiming in diezelfde rugzak gehouden en angsten, vooroordelen en verwachtingen eruit gekieperd die ik niet meer nodig heb. Wat per saldo een rugzak oplevert die ik nog steeds kan tillen. Want ook heb ik mij krachten voelen groeien, waardoor ik meer zelfrespect, zelfliefde, zelfvertrouwen en zelfwaardering heb gekregen. Het is een hoge prijs, het leven van een ander. Maar laat het dan in elk geval niet voor niets zijn, niet nutteloos of zinloos. Wat een verspilling zou dat zijn.
Rest nog wel de vraag wie ik ben. Tot ik net op facebook de volgende tekst tegenkwam, die ik mijn weg wel lijken te duiden. Misschien ook wel die van jou.
"Eenling"
"Iedereen is een eenling, zei de wijze man,
maar bijna niemand weet het."
Frederike keek hem ernstig aan. "Waarom niet?"
Omdat de meeste mensen bang zijn voor zichzelf.
Ze willen liever samen eenzaam zijn".
"Ben ik ook een eenling?" vroeg Frederike.
"Ja, jij ook", zei de wijze man.
"Zal ik later ook een eenling zijn?" vroeg Frederike.
"Dat hangt van jou af.
Bedenk wel dat het heel moeilijk is om een eenling te zijn.
Ieder mens wil je beïnvloeden. Ieder wil zich met jou bemoeien,
zodat je net zo wordt als zij.
Want als je een eenling wilt zijn, dan blijf je altijd een ander
voor de ander en dezelfde voor jezelf.
Dan blijf je vrij. Zorg dat je vrij blijft!"
Hoe moet ik dat doen? vroeg Frederike zacht,ik ben vaak heel bang voor mensen, vooral op school.
Ze schelden me uit omdat ik zo goed kan leren."
"Dat maakt niet uit, het gaat erom dat je niet bang bent voor jezelf.
Eenlingen reageren altijd op zichzelf en nooit op de ander.
Dus als de ander je uitscheldt, dan scheld je niet terug.
Je vraagt je alleen af: waarom doet dat nou zo zeer in mij?
Is dat mijn trots, is dat mijn onzekerheid, is dat mijn angst?
En waarom wil ik nou zo graag terug schelden?
Komt dat door de ander of komt dat omdat ik zo van schelden houd? Omdat ik nog zoveel gescheld in mij heb zitten?
Vraag altijd aan jezelf en nooit aan de ander
want anders komt er een ander in je wonen
en weet je niet meer wie je bent."
De wijze man pakte een beukennootje van de grond en zei:
"Ieder mens is als dit zaadje. De ander is alleen het water
of het zonlicht, maar nooit het zaadje zelf.
Dat zaadje zit in jou.
Verbind je altijd met jouw eigen oorzaak
en niet met de motieven van de ander.
Zo maak je je vrij van de motieven van de ander.
De ander raakt je alleen maar aan,
zoals ook de regen of de zon alleen het zaadje aanraakt,
maar niet weet of er een beukenboom of een dennenboom uitgroeit."
"Of een roos.....," zei Frederike.
"Precies, of een roos.
Niemand weet wat jij in je hebt.
Dat moet jezelf ontdekken.
De ander kan je niet raken als jij het niet in je hebt.
Dus iedere keer als je door de ander wordt geraakt,
of dit nu met vloeken gebeurt of een compliment,
met slaan of met een streling,
iedere keer kun je iets over jezelf te weten komen.
Dat is het mooie van de ander.
Dat is het mooie als je een eenling bent.
Een eenling doet dankzij de ander
steeds nieuwe ontdekkingen over zichzelf.
Eigenlijk kan de ander je dus heel weinig aandoen.
Wees dan ook niet bang dat je de ander zou kunnen kwetsen
want dat is niet mogelijk.
Je kunt de ander alleen aanraken
op de plek waar hij al gekwetst was.
Maar dat is dan niet jouw 'schuld', dat is een deel van hem.
En het is ook aan hem of hij deze kwetsing vergroot
of juist beter wil leren begrijpen.
Bemoei je niet met de ander maar laat hem vrij.
Voel je niet gehinderd om alles te zeggen wat je wilt zeggen,
zo blijf je in evenwicht.
Zo blijf je vrij van elkaar en geef je je eigen macht niet weg."
Uit: "Een gelukkig mens en andere geheimen"
van Theije Twijnstra.
Een eenling is dus niet eenzaam, maar is altijd samen met zichzelf, ze gaat haar eigen weg. Ik heb geprobeerd te leven als een ander, te doen als een ander, maar raakte alleen mijzelf maar kwijt. Nu kan ik mij zelf niet vergelijken met een ander (eerder eigenlijk ook niet, maar dat wilde ik niet geloven). Geen ander heeft meegemaakt wat ik heb mee gemaakt. En als dat wel zo zou zijn, heeft geen ander het ervaren zoals ik. Mijn referentiekader van ' doen zoals het hoort' is voltooid verleden tijd. Je mag me raken, stimuleren, volgen en motiveren. Mijn lasten hoef je niet te dragen dat doe ik zelluf wel, een stukje met mij oplopen zou fijn zijn. Respecteer mijn keuzes (en je eigen), zoals ik dat doe en we kunnen het fijn hebben samen, elk op onze eigen weg.
Rest nog wel de vraag wie ik ben. Tot ik net op facebook de volgende tekst tegenkwam, die ik mijn weg wel lijken te duiden. Misschien ook wel die van jou.
"Eenling"
"Iedereen is een eenling, zei de wijze man,
maar bijna niemand weet het."
Frederike keek hem ernstig aan. "Waarom niet?"
Omdat de meeste mensen bang zijn voor zichzelf.
Ze willen liever samen eenzaam zijn".
"Ben ik ook een eenling?" vroeg Frederike.
"Ja, jij ook", zei de wijze man.
"Zal ik later ook een eenling zijn?" vroeg Frederike.
"Dat hangt van jou af.
Bedenk wel dat het heel moeilijk is om een eenling te zijn.
Ieder mens wil je beïnvloeden. Ieder wil zich met jou bemoeien,
zodat je net zo wordt als zij.
Want als je een eenling wilt zijn, dan blijf je altijd een ander
voor de ander en dezelfde voor jezelf.
Dan blijf je vrij. Zorg dat je vrij blijft!"
Hoe moet ik dat doen? vroeg Frederike zacht,ik ben vaak heel bang voor mensen, vooral op school.
Ze schelden me uit omdat ik zo goed kan leren."
"Dat maakt niet uit, het gaat erom dat je niet bang bent voor jezelf.
Eenlingen reageren altijd op zichzelf en nooit op de ander.
Dus als de ander je uitscheldt, dan scheld je niet terug.
Je vraagt je alleen af: waarom doet dat nou zo zeer in mij?
Is dat mijn trots, is dat mijn onzekerheid, is dat mijn angst?
En waarom wil ik nou zo graag terug schelden?
Komt dat door de ander of komt dat omdat ik zo van schelden houd? Omdat ik nog zoveel gescheld in mij heb zitten?
Vraag altijd aan jezelf en nooit aan de ander
want anders komt er een ander in je wonen
en weet je niet meer wie je bent."
De wijze man pakte een beukennootje van de grond en zei:
"Ieder mens is als dit zaadje. De ander is alleen het water
of het zonlicht, maar nooit het zaadje zelf.
Dat zaadje zit in jou.
Verbind je altijd met jouw eigen oorzaak
en niet met de motieven van de ander.
Zo maak je je vrij van de motieven van de ander.
De ander raakt je alleen maar aan,
zoals ook de regen of de zon alleen het zaadje aanraakt,
maar niet weet of er een beukenboom of een dennenboom uitgroeit."
"Of een roos.....," zei Frederike.
"Precies, of een roos.
Niemand weet wat jij in je hebt.
Dat moet jezelf ontdekken.
De ander kan je niet raken als jij het niet in je hebt.
Dus iedere keer als je door de ander wordt geraakt,
of dit nu met vloeken gebeurt of een compliment,
met slaan of met een streling,
iedere keer kun je iets over jezelf te weten komen.
Dat is het mooie van de ander.
Dat is het mooie als je een eenling bent.
Een eenling doet dankzij de ander
steeds nieuwe ontdekkingen over zichzelf.
Eigenlijk kan de ander je dus heel weinig aandoen.
Wees dan ook niet bang dat je de ander zou kunnen kwetsen
want dat is niet mogelijk.
Je kunt de ander alleen aanraken
op de plek waar hij al gekwetst was.
Maar dat is dan niet jouw 'schuld', dat is een deel van hem.
En het is ook aan hem of hij deze kwetsing vergroot
of juist beter wil leren begrijpen.
Bemoei je niet met de ander maar laat hem vrij.
Voel je niet gehinderd om alles te zeggen wat je wilt zeggen,
zo blijf je in evenwicht.
Zo blijf je vrij van elkaar en geef je je eigen macht niet weg."
Uit: "Een gelukkig mens en andere geheimen"
van Theije Twijnstra.
Een eenling is dus niet eenzaam, maar is altijd samen met zichzelf, ze gaat haar eigen weg. Ik heb geprobeerd te leven als een ander, te doen als een ander, maar raakte alleen mijzelf maar kwijt. Nu kan ik mij zelf niet vergelijken met een ander (eerder eigenlijk ook niet, maar dat wilde ik niet geloven). Geen ander heeft meegemaakt wat ik heb mee gemaakt. En als dat wel zo zou zijn, heeft geen ander het ervaren zoals ik. Mijn referentiekader van ' doen zoals het hoort' is voltooid verleden tijd. Je mag me raken, stimuleren, volgen en motiveren. Mijn lasten hoef je niet te dragen dat doe ik zelluf wel, een stukje met mij oplopen zou fijn zijn. Respecteer mijn keuzes (en je eigen), zoals ik dat doe en we kunnen het fijn hebben samen, elk op onze eigen weg.
zaterdag 20 december 2014
toch maar kerst
Stond vanmiddag toch ineens de kerstboom in de kamer...
Meteen ook het tafeltje van Mirthe maar in sterrige en hartelijke kerstsfeer gebracht. Wat zal ze daar blij van worden!
Ze hielp vorig jaar zo goed mee met de boom, ze gaf me elke tak aan. Alles in de war natuurlijk en dan was het aan mij om uit te vogelen waar welke tak hoorde, want door de vele jaren gebruik, zijn niet alle kleurcodes nog in tact. Maar het mocht de pret niet drukken, ze hielp mee en was natuurlijk apetrots zo goed als ze helpen kon!
Vanochtend bij de kringloop nog wat extra versiering gekocht (zie hieronder) en toen ook maar meteen doorgezet en de hele boom opgetuigd. Komt de sfeer er misschien toch een beetje in?
Meteen ook het tafeltje van Mirthe maar in sterrige en hartelijke kerstsfeer gebracht. Wat zal ze daar blij van worden!
Ze hielp vorig jaar zo goed mee met de boom, ze gaf me elke tak aan. Alles in de war natuurlijk en dan was het aan mij om uit te vogelen waar welke tak hoorde, want door de vele jaren gebruik, zijn niet alle kleurcodes nog in tact. Maar het mocht de pret niet drukken, ze hielp mee en was natuurlijk apetrots zo goed als ze helpen kon!
Vanochtend bij de kringloop nog wat extra versiering gekocht (zie hieronder) en toen ook maar meteen doorgezet en de hele boom opgetuigd. Komt de sfeer er misschien toch een beetje in?
vrijdag 19 december 2014
Hoe groot
is de kans dat het vandaag weer vrijdag de 19de is. Net als 3 maanden geleden, was het vrijdag de 19de. We wachtten op jouw ziekenhuiskamer in het UMCG op de ambulance broeders, die jou naar Assen zouden brengen, naar huis.
En hoe groot is dan de kans dat ik vandaag weer in het UMCG ben op een ziekenhuiskamer. Dat weer de ambulancebroeder/zuster binnen komen om die lieve vriendin van mij te vervoeren. Helaas nog niet naar huis, maar wel naar Assen. Hoe groot is die kans?
Maar het was wel zo. Ze zou al eerder opgehaald worden. Ik zou haar spullen ophalen en nabrengen, wat niet met de ambulance mee kon. Wanneer ik er was, zou zij dus al weg zijn. Maar alles liep anders, dus was ze er nog toen ik er aankwam. En net toen ik de spullen op pakten, kwam daar het privé vervoer. Een vreemde parallel. En laat nou ook vandaag weer de zon heerlijk schijnen, net als bij jou ambulanceritje.
En hoe groot is dan de kans dat ik vandaag weer in het UMCG ben op een ziekenhuiskamer. Dat weer de ambulancebroeder/zuster binnen komen om die lieve vriendin van mij te vervoeren. Helaas nog niet naar huis, maar wel naar Assen. Hoe groot is die kans?
Maar het was wel zo. Ze zou al eerder opgehaald worden. Ik zou haar spullen ophalen en nabrengen, wat niet met de ambulance mee kon. Wanneer ik er was, zou zij dus al weg zijn. Maar alles liep anders, dus was ze er nog toen ik er aankwam. En net toen ik de spullen op pakten, kwam daar het privé vervoer. Een vreemde parallel. En laat nou ook vandaag weer de zon heerlijk schijnen, net als bij jou ambulanceritje.
afgelopen jaar, alvast een terugblik
Nu dat dan de vakantie begonnen is en er even een paar dagen wat rust aan zit te komen, tenminste, even geen wekker gezet hoeft te worden... Met de betrekkelijke rust is er ook het besef dat we bijna op het einde van het jaar zijn beland. Ik heb daar nooit echt moeite mee gehad, ook nooit zo bij stil gestaan. Een oud jaar is een oude en een nieuwe een nieuwe. Het is niet meer dan de tijd die voorbij trekt. Maar nu gaan we een jaar afsluiten dat gekenmerkt wordt door eerste de opluchting. De opluchting dat de behandeling erop zat, dat er weer een kans was op een toekomst met jou. Dat we even op adem konden gaan komen, voor de volgende stappen richting revalidatie gezet zouden worden. Ook werd het gekenmerkt door opbouwen, opbouwen van jouw conditie, jouw kracht, jouw levenslust kreeg weer de vrije ruimte. Vervolgens werd jouw harde werken in 2013 beloond: je was schoon! We kregen de toekomst weer terug. En vele, vele, vele nieuwe zorgen erbij. De eerste stappen voor jouw toekomst werden gezet: aanmelding voor school en gesprekken hoe we dat vorm zouden gaan geven. Ons voornaamste doel voor jou: dat jij maar kon genieten. Kwaliteit van leven stond voor ons bovenaan. Met andere woorden: zou je één keer in de week naar school gaan en dan volop kunnen genieten, dan was dat te verkiezen boven elke dag moeten, omdat dat beter zou zijn. We zouden jouw tempo wel volgen en wel zien of het je zou lukken, op Lars' school, die nu ook de jouwe is geworden.
Je zette je vol in op revalidatie, wat kon jij genieten. Jij ging er volop in en tegen aan. Niet altijd soepel, niet altijd kon jij aan wat je te doen stond. Buikpijn betekende toch weer een keer extra naar het ziekenhuis en meteen werd toen ook de peg-sonde aangevraagd, want je wangen waren echt niet meer bestand tegen de pleisters. Binnen de kortste keren had jij weer je eigen gezichtje terug, zonder de lelijke pleisters. Je haren gingen weer groeien en soms bleven de knipjes iets langer dan 2 minuten zitten, want dan haalde jij ze er wel weer uit.
De bureaucratie werd ons ook een stuk duidelijker. Indicatie aanvragen, wat een gedoe, maar we kregen verlenging, zonder dat er vragen werden gesteld. De WMO was een ander verhaal. Die wilde niet buigen of wijken, verbouwen was maar de vraag of dat bij jou paste...alsof ze jou kenden, tsss. Wel kreeg je een heel wagenpark aan attributen van ze. De duofiets, driewielfiets, rolstoel en de wandelwagen mocht zelfs nog een tijdje blijven.
Helaas duurde de blik op oneindige toekomst met jou, maar even. De grond onder de toekomst werd weer verpletterd, toen de monsters in jouw hoofd weer op volle kracht waren terug gemarcheerd. Maar wij lieten ons niet zomaar uit het veld slaan, natuurlijk zouden we die toekomst gewoon weer terug halen. Een jaartje bikkelen stond ons te wachten. Maar zeg nou zelf, wat is een jaartje op een mensenleven? Dat zouden we nu ook wel kunnen, met gemak, fluitend op onze klompen. De tijd telden we vooruit. Elke dag was er één dichter bij de eindstreep.
Je ging achteruit, eerst kleine beetjes, maar de laatste weken was het zorgwekkend. Alles wat je weer had teruggewonnen, leverde je nu in rap tempo weer in. Help, wat was er toch aan de hand? Niet dat ik dat niet begreep, natuurlijk waren het die monsters in je hoofd, die waren nog niet getemd door de lage dosis medicijnen die je kreeg. Maar pijn? waar kon dat vandaan komen? Tijd voor grondig onderzoek. Je werd binnenste buiten gekeerd. Alles wat maar de oorzaak kon zijn, werd een foto, echo of lab van gemaakt. Geen antwoorden, alleen maar meer vragen. En uiteindelijk de definitieve mokerslag... we keerden snel huiswaarts met allerlei toeters en bellen en vooral met goede professionele begeleiding. We leefden toe naar het afscheid.
En nu dat het jaar ten einde raakt, 2014 veranderd in 2015, lijkt het alsof we nog een stukje verder afscheid nemen. Het is maar een getal. Tijd is alleen maar te duiden met een getal. En dat dat getal veranderd, wil nog niet zeggen dat mijn gevoel veranderd. Wil nog niet zeggen dat ik volgend jaar een ander gevoel heb dan nu. Toch doet het me wat, de afronding van een heftig, intens bewogen jaar. Een jaar waarvan ik had gehoopt dat het anders zou lopen. Een jaar zoals ik die niemand anders toe wens.
Je zette je vol in op revalidatie, wat kon jij genieten. Jij ging er volop in en tegen aan. Niet altijd soepel, niet altijd kon jij aan wat je te doen stond. Buikpijn betekende toch weer een keer extra naar het ziekenhuis en meteen werd toen ook de peg-sonde aangevraagd, want je wangen waren echt niet meer bestand tegen de pleisters. Binnen de kortste keren had jij weer je eigen gezichtje terug, zonder de lelijke pleisters. Je haren gingen weer groeien en soms bleven de knipjes iets langer dan 2 minuten zitten, want dan haalde jij ze er wel weer uit.
De bureaucratie werd ons ook een stuk duidelijker. Indicatie aanvragen, wat een gedoe, maar we kregen verlenging, zonder dat er vragen werden gesteld. De WMO was een ander verhaal. Die wilde niet buigen of wijken, verbouwen was maar de vraag of dat bij jou paste...alsof ze jou kenden, tsss. Wel kreeg je een heel wagenpark aan attributen van ze. De duofiets, driewielfiets, rolstoel en de wandelwagen mocht zelfs nog een tijdje blijven.
Helaas duurde de blik op oneindige toekomst met jou, maar even. De grond onder de toekomst werd weer verpletterd, toen de monsters in jouw hoofd weer op volle kracht waren terug gemarcheerd. Maar wij lieten ons niet zomaar uit het veld slaan, natuurlijk zouden we die toekomst gewoon weer terug halen. Een jaartje bikkelen stond ons te wachten. Maar zeg nou zelf, wat is een jaartje op een mensenleven? Dat zouden we nu ook wel kunnen, met gemak, fluitend op onze klompen. De tijd telden we vooruit. Elke dag was er één dichter bij de eindstreep.
Je ging achteruit, eerst kleine beetjes, maar de laatste weken was het zorgwekkend. Alles wat je weer had teruggewonnen, leverde je nu in rap tempo weer in. Help, wat was er toch aan de hand? Niet dat ik dat niet begreep, natuurlijk waren het die monsters in je hoofd, die waren nog niet getemd door de lage dosis medicijnen die je kreeg. Maar pijn? waar kon dat vandaan komen? Tijd voor grondig onderzoek. Je werd binnenste buiten gekeerd. Alles wat maar de oorzaak kon zijn, werd een foto, echo of lab van gemaakt. Geen antwoorden, alleen maar meer vragen. En uiteindelijk de definitieve mokerslag... we keerden snel huiswaarts met allerlei toeters en bellen en vooral met goede professionele begeleiding. We leefden toe naar het afscheid.
En nu dat het jaar ten einde raakt, 2014 veranderd in 2015, lijkt het alsof we nog een stukje verder afscheid nemen. Het is maar een getal. Tijd is alleen maar te duiden met een getal. En dat dat getal veranderd, wil nog niet zeggen dat mijn gevoel veranderd. Wil nog niet zeggen dat ik volgend jaar een ander gevoel heb dan nu. Toch doet het me wat, de afronding van een heftig, intens bewogen jaar. Een jaar waarvan ik had gehoopt dat het anders zou lopen. Een jaar zoals ik die niemand anders toe wens.
donderdag 18 december 2014
vakantie
De eindsprint is geweest. En zo ineens is het dan vakantie. De kaarsenverkoop is een groot succes geweest: er is voor 125 euro verkocht! en dat in een halfuurtje. Ik ben er best stil van, al die lichtpuntjes die overal mogen gaan stralen. Fantastisch!
Lars heeft genoten van het kerstdiner, op school. Wat gaat hij toch vooruit, hij wordt echt een vent. Andere jaren bleef hij altijd bij ons in de buurt op het schoolplein. Dit jaar was ik hem voor het eerst 'kwijt'. Hij wordt ouder, wijzer, zelfstandiger. Bezorgd blijft hij ook, hoor. Vanochtend bij de tandarts toch even kijken of het wel klopte wat de tandarts bij mij deed, haha. Hij maakte alleen maar een foto, maar ja dat had Lars niet eerder gezien. Dus bezorgd kwam hij naast mij staan. Even uitleggen en het was oké. Lars gaat goed.
Ondertussen blijf ik natuurlijk kaarsen maken. Ik blijf het leuk vinden en heb nog een paar bestellingen open staan. Een klein doel voor deze vakantie. Ook gaan we met Lars een aantal lang uitgestelde dingen doen. Kleine dingen, heel gewoon voor een doorsnee gezin, zoals een keertje weer zwemmen en samen naar de bios. We kwamen er gewoon niet aan toe om dat te doen, en hij wilde dat alleen met ons doen. Zo vaak als hij met anderen mee kon, hij wilde het alleen met ons samen doen. Tijd om nieuwe mooie herinneringen te maken.
Misschien dat zelfs de kerstboom nog even te voorschijn komt. Maar eerst de Hobbit. Is dit echt al het derde deel dat nu is uitgekomen? Elke nieuwe Tolkien film hebben we rond kerst in de bios gezien, dus de Hobbit ook alle delen. Vorig jaar gingen we naar de middagvoorstelling. Oma paste op. Spannend was het zeker, want ja, het was best wat om op Mirthe te passen. Met de sonde, met het spugen, met alle beperkingen, fysiek een uitdaging, laat staan emotioneel. Bij onze thuiskomst was Mirthe zo vol spanning, dat ze spuugde. Dan is loslaten moeilijk, kan ik je zeggen. Hoe goed de zorgen ook zijn. Mirthe zat vast aan mij, onzichtbaar vast. En ik aan haar. Nog steeds zijn we aan elkaar verbonden, onzichtbaar verbonden door liefde, maar duidelijk voelbaar.
Trots en dankbaar ben ik elke keer weer. Zeker als ik hoor wat het met anderen doet, om haar te hebben mogen leren kennen. Om te weten wat zij heeft moeten verduren en toch altijd maar door te gaan. En als er dan 2 jongens zijn, die thuis komen van school en het maar kinderachtig vinden dat meisjes bij hun in de klas 'piepen'. Want 'Mirthe heeft véél meer mee gemaakt en zij piepte er ook niet om'. Tja, perspectief he? Dat heeft Mirthe deze jongens gegeven. Een heel andere dan gemiddeld. Zij weten hoe trots ze op hun zusje horen te zijn. Een prachtig koninginnetje, met prachtige roze rozen op haar doop. Niet voor hun zusje, nee, die waren voor Mirthe. Hoe mooi is dat? Daar word ik ook stil van...
Mirthe leeft voort, Mirthe is overal bij!
Lars heeft genoten van het kerstdiner, op school. Wat gaat hij toch vooruit, hij wordt echt een vent. Andere jaren bleef hij altijd bij ons in de buurt op het schoolplein. Dit jaar was ik hem voor het eerst 'kwijt'. Hij wordt ouder, wijzer, zelfstandiger. Bezorgd blijft hij ook, hoor. Vanochtend bij de tandarts toch even kijken of het wel klopte wat de tandarts bij mij deed, haha. Hij maakte alleen maar een foto, maar ja dat had Lars niet eerder gezien. Dus bezorgd kwam hij naast mij staan. Even uitleggen en het was oké. Lars gaat goed.
Ondertussen blijf ik natuurlijk kaarsen maken. Ik blijf het leuk vinden en heb nog een paar bestellingen open staan. Een klein doel voor deze vakantie. Ook gaan we met Lars een aantal lang uitgestelde dingen doen. Kleine dingen, heel gewoon voor een doorsnee gezin, zoals een keertje weer zwemmen en samen naar de bios. We kwamen er gewoon niet aan toe om dat te doen, en hij wilde dat alleen met ons doen. Zo vaak als hij met anderen mee kon, hij wilde het alleen met ons samen doen. Tijd om nieuwe mooie herinneringen te maken.
Misschien dat zelfs de kerstboom nog even te voorschijn komt. Maar eerst de Hobbit. Is dit echt al het derde deel dat nu is uitgekomen? Elke nieuwe Tolkien film hebben we rond kerst in de bios gezien, dus de Hobbit ook alle delen. Vorig jaar gingen we naar de middagvoorstelling. Oma paste op. Spannend was het zeker, want ja, het was best wat om op Mirthe te passen. Met de sonde, met het spugen, met alle beperkingen, fysiek een uitdaging, laat staan emotioneel. Bij onze thuiskomst was Mirthe zo vol spanning, dat ze spuugde. Dan is loslaten moeilijk, kan ik je zeggen. Hoe goed de zorgen ook zijn. Mirthe zat vast aan mij, onzichtbaar vast. En ik aan haar. Nog steeds zijn we aan elkaar verbonden, onzichtbaar verbonden door liefde, maar duidelijk voelbaar.
Trots en dankbaar ben ik elke keer weer. Zeker als ik hoor wat het met anderen doet, om haar te hebben mogen leren kennen. Om te weten wat zij heeft moeten verduren en toch altijd maar door te gaan. En als er dan 2 jongens zijn, die thuis komen van school en het maar kinderachtig vinden dat meisjes bij hun in de klas 'piepen'. Want 'Mirthe heeft véél meer mee gemaakt en zij piepte er ook niet om'. Tja, perspectief he? Dat heeft Mirthe deze jongens gegeven. Een heel andere dan gemiddeld. Zij weten hoe trots ze op hun zusje horen te zijn. Een prachtig koninginnetje, met prachtige roze rozen op haar doop. Niet voor hun zusje, nee, die waren voor Mirthe. Hoe mooi is dat? Daar word ik ook stil van...
Mirthe leeft voort, Mirthe is overal bij!
dinsdag 16 december 2014
De gouden bal: het verhaal.
Het is mogelijk best brutaal wat ik doe. Hier het verhaal plaatsen dat niet door mij is geschreven, alleen door mij aangepast, aan wat ik passend vind voor ons verhaal. Het is wat ik heb verteld in de klassen van Lars en Mirthe. Ik plaats het hier, zodat alle ouders kunnen lezen wat ik heb verteld en zodoende weten wat hun kind heeft gehoord. Zo ook mee kunnen gaan in de beleving, van hun kind. Het is geenszins een vervanging van het boek. De tekeningen zijn prachtig en zeker een onmisbare aanvulling op het verhaal, wanneer het samen met je kind gelezen wordt. Wanneer je het boek zelf leest, zal je de verschillen opmerken, aan jou de keuze hoe je het verhaal vorm geeft, passend bij je kind. Zoals de schrijfster Kristien Dieltiens het ook bedoeld heeft: je kan het vormen en aanpassen bij wat je wilt vertellen.
Mocht het niet gepast zijn om het verhaal hier te plaatsen, dan haal ik het weg en kan er een kopie bij mij worden opgevraagd.
De gouden bal
Er was eens een hemelkind.
Het speelde en leefde tussen de engelen en voelde zich heel gelukkig. Ze kende iedereen en iedereen kende het hemelkind.
Alles was goed en mooi in de hemel en de tijd ging voorbij zonder dat je het merkte.
Op een dag speelde ze met een gouden bal, dat vond ze het allerleukste dat er was.
Het hemelkind gooide de bal steeds hoger en hoger, over de zon, de maan. En steeds ving het de bal weer op, keurig in beide handen
Zou ze de bal nog hoger kunnen gooien?
Tot over de hoogste ster?
Hop! daar vloog de gouden bal heel hoog door de lucht, over de sterren, over de hoogste ster en weer naar beneden....
Maar wat gebeurde er? De bal kwam niet terug in de handen van het hemelkind, maar viel dieper en dieper, voorbij de hemelpoort, door de hoge wolken heen, langs bomen en verdween...
De bal was op aarde terecht gekomen.
Het hemelkind staarde verschrikt in de donkere diepte.
Heel ver daar beneden zag het een gouden glans.
Zou dat de gouden bal zijn... of was het iets anders?
Er kwam een engel die sprak: 'Als je je gouden bal terug wil krijgen, moet je hem gaan zoeken, mijn kind. Wees voorzichtig, de reis naar de aarde is ver en eenmaal daar aangekomen ben je een mensenkind.
De zon, de maan en de sterren zullen je helpen om de juiste weg te vinden
Kijk vooral niet om, want dan zou je kunnen verdwalen en moeten terugkeren
Als je je gouden bal hebt gevonden, kom dan terug langs dezelfde weg.
Ik wens je een goede reis.'
De engel kuste het heelkind zacht.
Toen was het hemelkind alleen en keek naar de grote wereld onder haar.
Er was zoveel te zien.
Ze zag mensen, dieren en bloemen.
Ze zag bergen en dalen.
Ze zag mooie en lelijke dingen.
Even vergat ze haar gouden bal: ze keek naar beneden en zag daar een huisje.
Toen werd het hemelkind nieuwsgierig.
Ze zag een vader en een moeder, ze hielden zo veel van elkaar.
Toen voelde ze een groot verlangen om te vertrekken.
Vol goede moed vertrok het hemelkind.
Aan de hemelpoort zwaaide het nog even naar al haar vrienden en riep:
'Zodra ik mijn bal heb gevonden kom ik terug.'
Ze stapte stevig door en kwam al snel in sterrenland.
Alle sterrenkinderen zaten op een stoeltje en straalden, ze zongen:
'Sterrenkind waar ga je naartoe?'
Ze antwoordde trots: 'ik ga naar de aarde toe en word een mensen kind,
tot ik mijn gouden bal terug vind.'
'O, hemelkind we zullen je missen', zongen de sterrenkinderen.
Op de aarde zagen de moeder en de vader het gefonkel van de sterren,
Ze zagen ook de sterrenglans in elkaars ogen en ze zeiden:
'Wat zouden we graag nog een kindje willen!'
Het hemelkind liep verder en kwam al spoedig bij moeder Zon
De grote warme zon zee: 'Sterrenkind waar ga je naartoe?'
Het kind nestelde zich in haar warme schoot en antwoordde:
'Ik ga naar de aarde en word een mensenkind, tot ik mijn gouden bal terug vind."
En moeder zon sprak: 'Ach kind, ik wens je een goede reis, maar ik zal je missen.'
Het was een stralende zon die dag.
En de vader en moeder op aarde werden helemaal warm van binnen,
want ze voelden dat er een kindje op komst was.
Ze vertelden aan hun zoontje, dat hij snel een zusje zou krijgen.
Ze zetten het wiegje klaar.
Het hemelkind verliet de zon, en ze voelde hoe het killer en donkerder werd.
Even had ze zin om haar hoofdje te draaien en nog eens te kijken naar het hemelse licht.
Ze verlangde opeens terug naar de hemel en naar de klank van hemelmuziek.
Maar ze herinnerde zich de woorden van de Engel:
'Draai niet om, je moet verder!'
Gelukkig daar was het zilveren licht van vader Maan.
Toen het hemelkind voor hem stond vroeg hij: 'Hemelkind, waar ga je naartoe?'
En het hemelkind antwoordde: 'Ik ga naar de aarde en word een mensenkind,
tot ik mijn gouden bal terug vind.'
Vader Maan sprak: 'Ach kind, ik wens je een goede reis maar ik zal je missen.'
Op de aarde zagen de vader en moeder het volle glimlachende gezicht van de maan
en ze wisten dat het kind bijna geboren zou worden.
De moeder naaide vast een hemdje voor het meisje dat er nu snel zou komen.
Het hemelkind was koud en moe, zo moe van de lange reis.
De aarde leek nog zo ver.
Opeens werd het kind opgetild en meegesleurd door een wervelende storm
De wind blies en blies en het kind wist niet meer hoe ze door die woeste storm de aarde kon bereiken.
Met volle kracht werd het hemelkind vooruit geduwd.
Er was geen terugkeer meer mogelijk.
Toen klonk de stem van de wind:
'Hemelkind, ik breng je veilig door deze storm naar de mensen toe.'
En zo gebeurde het.
Op aarde voelde de moeder de storm.
De vader wachtte vol ongeduld.
Toen gebeurde het wonder van alledag:
Het hemelkind werd een mensenkind.
In de armen van de moeder lag een zachtroze, zoetgeurende baby.
Wat waren de vader en moeder blij.
Het kindje deed voor de eerste keer haar oogjes open,
ze konden nog net een stukje hemel zien.
Grote broer keek vol verwondering naar zijn zusje.
Het pasgeboren kindje kreeg een naam: Mirthe.
En kreeg warme kleertjes aan.
Ze mocht drinken van mama's melk en voelde zich zeer tevreden.
Het kindje groeide en groeide.
Het leerde lachen naar mama, naar papa, naar broer
en vond het leuk om bij de mensen te zijn.
Het leerde kruipen net zoals het kleine poesje met zijn roze tongetje.
Het kon al rollebollen en met haar handjes muziek maken.
Toen werd het kindje één jaar.
Die nacht, toen het kindje sliep, ging de hemelpoort open
en heel zacht kwam de engel naar haar bedje gelopen.
Hij fluisterde zachtjes in de oortjes van het kind:
'Mensenkind, wil je hier blijven of kom je terug naar ons?'
Het slapende meisje draaide even onrustig onder haar dekentje,
schudde haar hoofdje en als in een droom antwoordde ze:
'Ik heb mijn gouden bal nog niet terug gevonden.'
Toen sliep ze rustig verder, 's morgens was ze de droom vergeten.
Die dag was het feest.
Mama had een lekkere taart gebakken.
En grote broer had een mooie tekening gemaakt.
Papa had de ballonnen op gehangen.
Er waren veel cadeautjes.
Het was fijn om een mensenkind te zijn.
Mirthe groeide en groeide en op een dag kon ze helemaal alleen lopen,
zonder zich vast te houden.
Mirthe werd groter, net als de mensen.
In de lente zag het kind tussen het groene gras de kleurige knopjes
en leerde dat dat bloemen waren,
Het voelde de wind door de haren strijken
En met bolle wangen blies het terug.
Het hoorde vogeltjes kwetteren en taterde lustig mee.
In de zomer mocht het kind buiten op blote voetjes lopen.
En in de waterteil modderpap maken.
In de herfst mocht het plitse-pletse met haar laarsjes doen.
En als papa boodschappen deed, mocht ze achter op de fiets.
In de winter vielen de sneeuwvlokjes op haar tongetjes,
En binnen bij het vuur mocht ze mee koekjes rollen samen met broer aan de keukentafel.
Toen werd het kind 2 jaar.
Die nacht ging de hemelpoort weer open,
En kwam de Engel naar haar bed gelopen.
Maar het mensenkind had de gouden bal nog niet teruggevonden.
Ze wilde nog zoveel dingen leren.
Wat was het toch fijn om een mensenkind te zijn!
En dus leerde ze dat bijen konden prikken als je ze aaide.
Ze leerde het dansende vlammetje van de kaars met rust te laten.
Ze leerde dat de kachel ook pijn kon doen.
Ze leerde dat de geurige roos scherpe dorens had.
De tijd ging voorbij en het mensenkind bleef maar groeien.
Ze werd 3 jaar en daarna 4 jaar.
Elke dag had zijn mooie momenten.
Samen met mama zakdoeken aan de waslijn hangen,
En onder de witte natte lakens lopen.
Of dringend op het potje moeten.
Met grote broer huizen bouwen onder de tafel.
Of zich verkleden als grote mensen.
Met vaders pantoffels stappen.
En 's avonds paardje rijden op zijn knie.
Maar elk dag bracht ook verdrietjes met zich mee.
De poes maakte de bellebal stuk met haar scherpe nagels.
De hond beet het oortje van Bruin de Beer af.
Grote broer plaagde soms.
En mama wilde nooit de korstjes va het brood afsnijden.
Maar toch was het fijn om bij de mensen te zijn.
Op een dag keek het kind niet meer rond in de wereld.
Maar ze spiegelde zich in het goud van de teruggevonden bal.
En ze wist dat de terugreis naar de hemel zou beginnen.
Het kind was maar even bij de mensen gebleven.
En toch had het al zo veel te vertellen daarboven.
Opeens kwam er een stralend licht:
Het was de Engel uit de droom.
Die wenkte en sprak: 'Kom, ik breng je weer naar je hemelhuis.'
De wind nam het kind op .
En de moeder en de vader voelden een stormachtig verdriet...
Toen kwam het kind bij vader Maan.
Het vertelde hoe fijn het was geweest om te lachen,
samen met de anderen.
Hoe helder de stemmen klonken als er werd gezongen.
Maar ook hoe vals ze waren als er leugens werden verteld.
Vader Maan luisterde aandachtig naar die heldere woorden.
En sloeg ze op in zijn hart als dierbaar geschenk.
Op de aarde zagen de moeder en de vader de maan niet meer glanzen.
Want hun ogen waren gevuld van tranen.
Toen kwam het kind terug bij moeder Zon.
Wat was ze blij haar weer te zien.
Het kind vertelde over de warme woorden van de moeder.
Over het warme vuur in de kachel.
Hoe warm het onder de mensen kon zijn.
Maar soms ook akelig koel...
En die woorden klonken moeder Zon als goud in de oren.
Ze droeg ze als een geschenk in haar hart.
En ze werd helemaal warm van binnen.
Maar op aarde voelden de moeder en de vader de warmte niet.
En het was alsof de zon uit hun hart was verdwenen.
Dichter en dichter kwam het kind bij het hemelse huis.
Daar zaten de sterrenkinderen al ongeduldig te wachten op het kind.
En op het geschenk dat hun was beloofd.
Ze schoven allemaal hun stoeltje een beetje dichterbij.
Zodat ze elk woord konden verstaan.
En het kind vertelde over Kerstmis en over de lichtjes in de boom.
Over de vonken in de ogen van de mensen,
als ze vol liefde tegen elkaar spraken.
maar ook over het uitgedoofde licht in de ogen van mensen zonder liefde.
Ademloos zaten de sterrenkinderen te luisteren
naar alles wat het hemelkind van de aarde had meegebracht.
De woorden bleven nog lang nagalmen in de sterrenhemel.
Sommige sterren hoorden alleen de mooie dingen:
Zij fonkelden zielsgelukkig.
Andere sterren hoorden alleen de woorden over de mensen zonder liefde:
Zij lieten zich op de aarde vallen.
Om de uitgedoofde lichten weer nieuw leven te geven.
Maar voor de moeder en de vader leek alsof alle lichten aan de hemel waren gedoofd.
Het duurde nog een hele tijd voor ze zagen dat de hemel een nieuwe glans had gekregen.
Het deed hen aan hun gestorven kindje denken.
En langzaam kwam er een nieuwe warmte in hun hart,
Want nu wisten ze dat hun kind de hemel had bewogen...
In de hemel was het feest!
Want een kind was terug van weggeweest.
Ze vertelde aan iedereen die het horen wilde,
Hoe goed het op de aarde kon zijn.
En bij velen onder hen groeide het verlangen.
Elk kindje dat nu geboren word,
heeft het verhaal van dit hemelkind gehoord.
En allemaal willen ze de goede aarde leren kennen.
Mocht het niet gepast zijn om het verhaal hier te plaatsen, dan haal ik het weg en kan er een kopie bij mij worden opgevraagd.
De gouden bal
Er was eens een hemelkind.
Het speelde en leefde tussen de engelen en voelde zich heel gelukkig. Ze kende iedereen en iedereen kende het hemelkind.
Alles was goed en mooi in de hemel en de tijd ging voorbij zonder dat je het merkte.
Op een dag speelde ze met een gouden bal, dat vond ze het allerleukste dat er was.
Het hemelkind gooide de bal steeds hoger en hoger, over de zon, de maan. En steeds ving het de bal weer op, keurig in beide handen
Zou ze de bal nog hoger kunnen gooien?
Tot over de hoogste ster?
Hop! daar vloog de gouden bal heel hoog door de lucht, over de sterren, over de hoogste ster en weer naar beneden....
Maar wat gebeurde er? De bal kwam niet terug in de handen van het hemelkind, maar viel dieper en dieper, voorbij de hemelpoort, door de hoge wolken heen, langs bomen en verdween...
De bal was op aarde terecht gekomen.
Het hemelkind staarde verschrikt in de donkere diepte.
Heel ver daar beneden zag het een gouden glans.
Zou dat de gouden bal zijn... of was het iets anders?
Er kwam een engel die sprak: 'Als je je gouden bal terug wil krijgen, moet je hem gaan zoeken, mijn kind. Wees voorzichtig, de reis naar de aarde is ver en eenmaal daar aangekomen ben je een mensenkind.
De zon, de maan en de sterren zullen je helpen om de juiste weg te vinden
Kijk vooral niet om, want dan zou je kunnen verdwalen en moeten terugkeren
Als je je gouden bal hebt gevonden, kom dan terug langs dezelfde weg.
Ik wens je een goede reis.'
De engel kuste het heelkind zacht.
Toen was het hemelkind alleen en keek naar de grote wereld onder haar.
Er was zoveel te zien.
Ze zag mensen, dieren en bloemen.
Ze zag bergen en dalen.
Ze zag mooie en lelijke dingen.
Even vergat ze haar gouden bal: ze keek naar beneden en zag daar een huisje.
Toen werd het hemelkind nieuwsgierig.
Ze zag een vader en een moeder, ze hielden zo veel van elkaar.
Toen voelde ze een groot verlangen om te vertrekken.
Vol goede moed vertrok het hemelkind.
Aan de hemelpoort zwaaide het nog even naar al haar vrienden en riep:
'Zodra ik mijn bal heb gevonden kom ik terug.'
Ze stapte stevig door en kwam al snel in sterrenland.
Alle sterrenkinderen zaten op een stoeltje en straalden, ze zongen:
'Sterrenkind waar ga je naartoe?'
Ze antwoordde trots: 'ik ga naar de aarde toe en word een mensen kind,
tot ik mijn gouden bal terug vind.'
'O, hemelkind we zullen je missen', zongen de sterrenkinderen.
Op de aarde zagen de moeder en de vader het gefonkel van de sterren,
Ze zagen ook de sterrenglans in elkaars ogen en ze zeiden:
'Wat zouden we graag nog een kindje willen!'
Het hemelkind liep verder en kwam al spoedig bij moeder Zon
De grote warme zon zee: 'Sterrenkind waar ga je naartoe?'
Het kind nestelde zich in haar warme schoot en antwoordde:
'Ik ga naar de aarde en word een mensenkind, tot ik mijn gouden bal terug vind."
En moeder zon sprak: 'Ach kind, ik wens je een goede reis, maar ik zal je missen.'
Het was een stralende zon die dag.
En de vader en moeder op aarde werden helemaal warm van binnen,
want ze voelden dat er een kindje op komst was.
Ze vertelden aan hun zoontje, dat hij snel een zusje zou krijgen.
Ze zetten het wiegje klaar.
Het hemelkind verliet de zon, en ze voelde hoe het killer en donkerder werd.
Even had ze zin om haar hoofdje te draaien en nog eens te kijken naar het hemelse licht.
Ze verlangde opeens terug naar de hemel en naar de klank van hemelmuziek.
Maar ze herinnerde zich de woorden van de Engel:
'Draai niet om, je moet verder!'
Gelukkig daar was het zilveren licht van vader Maan.
Toen het hemelkind voor hem stond vroeg hij: 'Hemelkind, waar ga je naartoe?'
En het hemelkind antwoordde: 'Ik ga naar de aarde en word een mensenkind,
tot ik mijn gouden bal terug vind.'
Vader Maan sprak: 'Ach kind, ik wens je een goede reis maar ik zal je missen.'
Op de aarde zagen de vader en moeder het volle glimlachende gezicht van de maan
en ze wisten dat het kind bijna geboren zou worden.
De moeder naaide vast een hemdje voor het meisje dat er nu snel zou komen.
Het hemelkind was koud en moe, zo moe van de lange reis.
De aarde leek nog zo ver.
Opeens werd het kind opgetild en meegesleurd door een wervelende storm
De wind blies en blies en het kind wist niet meer hoe ze door die woeste storm de aarde kon bereiken.
Met volle kracht werd het hemelkind vooruit geduwd.
Er was geen terugkeer meer mogelijk.
Toen klonk de stem van de wind:
'Hemelkind, ik breng je veilig door deze storm naar de mensen toe.'
En zo gebeurde het.
Op aarde voelde de moeder de storm.
De vader wachtte vol ongeduld.
Toen gebeurde het wonder van alledag:
Het hemelkind werd een mensenkind.
In de armen van de moeder lag een zachtroze, zoetgeurende baby.
Wat waren de vader en moeder blij.
Het kindje deed voor de eerste keer haar oogjes open,
ze konden nog net een stukje hemel zien.
Grote broer keek vol verwondering naar zijn zusje.
Het pasgeboren kindje kreeg een naam: Mirthe.
En kreeg warme kleertjes aan.
Ze mocht drinken van mama's melk en voelde zich zeer tevreden.
Het kindje groeide en groeide.
Het leerde lachen naar mama, naar papa, naar broer
en vond het leuk om bij de mensen te zijn.
Het leerde kruipen net zoals het kleine poesje met zijn roze tongetje.
Het kon al rollebollen en met haar handjes muziek maken.
Toen werd het kindje één jaar.
Die nacht, toen het kindje sliep, ging de hemelpoort open
en heel zacht kwam de engel naar haar bedje gelopen.
Hij fluisterde zachtjes in de oortjes van het kind:
'Mensenkind, wil je hier blijven of kom je terug naar ons?'
Het slapende meisje draaide even onrustig onder haar dekentje,
schudde haar hoofdje en als in een droom antwoordde ze:
'Ik heb mijn gouden bal nog niet terug gevonden.'
Toen sliep ze rustig verder, 's morgens was ze de droom vergeten.
Die dag was het feest.
Mama had een lekkere taart gebakken.
En grote broer had een mooie tekening gemaakt.
Papa had de ballonnen op gehangen.
Er waren veel cadeautjes.
Het was fijn om een mensenkind te zijn.
Mirthe groeide en groeide en op een dag kon ze helemaal alleen lopen,
zonder zich vast te houden.
Mirthe werd groter, net als de mensen.
In de lente zag het kind tussen het groene gras de kleurige knopjes
en leerde dat dat bloemen waren,
Het voelde de wind door de haren strijken
En met bolle wangen blies het terug.
Het hoorde vogeltjes kwetteren en taterde lustig mee.
In de zomer mocht het kind buiten op blote voetjes lopen.
En in de waterteil modderpap maken.
In de herfst mocht het plitse-pletse met haar laarsjes doen.
En als papa boodschappen deed, mocht ze achter op de fiets.
In de winter vielen de sneeuwvlokjes op haar tongetjes,
En binnen bij het vuur mocht ze mee koekjes rollen samen met broer aan de keukentafel.
Toen werd het kind 2 jaar.
Die nacht ging de hemelpoort weer open,
En kwam de Engel naar haar bed gelopen.
Maar het mensenkind had de gouden bal nog niet teruggevonden.
Ze wilde nog zoveel dingen leren.
Wat was het toch fijn om een mensenkind te zijn!
En dus leerde ze dat bijen konden prikken als je ze aaide.
Ze leerde het dansende vlammetje van de kaars met rust te laten.
Ze leerde dat de kachel ook pijn kon doen.
Ze leerde dat de geurige roos scherpe dorens had.
De tijd ging voorbij en het mensenkind bleef maar groeien.
Ze werd 3 jaar en daarna 4 jaar.
Elke dag had zijn mooie momenten.
Samen met mama zakdoeken aan de waslijn hangen,
En onder de witte natte lakens lopen.
Of dringend op het potje moeten.
Met grote broer huizen bouwen onder de tafel.
Of zich verkleden als grote mensen.
Met vaders pantoffels stappen.
En 's avonds paardje rijden op zijn knie.
Maar elk dag bracht ook verdrietjes met zich mee.
De poes maakte de bellebal stuk met haar scherpe nagels.
De hond beet het oortje van Bruin de Beer af.
Grote broer plaagde soms.
En mama wilde nooit de korstjes va het brood afsnijden.
Maar toch was het fijn om bij de mensen te zijn.
Op een dag keek het kind niet meer rond in de wereld.
Maar ze spiegelde zich in het goud van de teruggevonden bal.
En ze wist dat de terugreis naar de hemel zou beginnen.
Het kind was maar even bij de mensen gebleven.
En toch had het al zo veel te vertellen daarboven.
Opeens kwam er een stralend licht:
Het was de Engel uit de droom.
Die wenkte en sprak: 'Kom, ik breng je weer naar je hemelhuis.'
De wind nam het kind op .
En de moeder en de vader voelden een stormachtig verdriet...
Toen kwam het kind bij vader Maan.
Het vertelde hoe fijn het was geweest om te lachen,
samen met de anderen.
Hoe helder de stemmen klonken als er werd gezongen.
Maar ook hoe vals ze waren als er leugens werden verteld.
Vader Maan luisterde aandachtig naar die heldere woorden.
En sloeg ze op in zijn hart als dierbaar geschenk.
Op de aarde zagen de moeder en de vader de maan niet meer glanzen.
Want hun ogen waren gevuld van tranen.
Toen kwam het kind terug bij moeder Zon.
Wat was ze blij haar weer te zien.
Het kind vertelde over de warme woorden van de moeder.
Over het warme vuur in de kachel.
Hoe warm het onder de mensen kon zijn.
Maar soms ook akelig koel...
En die woorden klonken moeder Zon als goud in de oren.
Ze droeg ze als een geschenk in haar hart.
En ze werd helemaal warm van binnen.
Maar op aarde voelden de moeder en de vader de warmte niet.
En het was alsof de zon uit hun hart was verdwenen.
Dichter en dichter kwam het kind bij het hemelse huis.
Daar zaten de sterrenkinderen al ongeduldig te wachten op het kind.
En op het geschenk dat hun was beloofd.
Ze schoven allemaal hun stoeltje een beetje dichterbij.
Zodat ze elk woord konden verstaan.
En het kind vertelde over Kerstmis en over de lichtjes in de boom.
Over de vonken in de ogen van de mensen,
als ze vol liefde tegen elkaar spraken.
maar ook over het uitgedoofde licht in de ogen van mensen zonder liefde.
Ademloos zaten de sterrenkinderen te luisteren
naar alles wat het hemelkind van de aarde had meegebracht.
De woorden bleven nog lang nagalmen in de sterrenhemel.
Sommige sterren hoorden alleen de mooie dingen:
Zij fonkelden zielsgelukkig.
Andere sterren hoorden alleen de woorden over de mensen zonder liefde:
Zij lieten zich op de aarde vallen.
Om de uitgedoofde lichten weer nieuw leven te geven.
Maar voor de moeder en de vader leek alsof alle lichten aan de hemel waren gedoofd.
Het duurde nog een hele tijd voor ze zagen dat de hemel een nieuwe glans had gekregen.
Het deed hen aan hun gestorven kindje denken.
En langzaam kwam er een nieuwe warmte in hun hart,
Want nu wisten ze dat hun kind de hemel had bewogen...
In de hemel was het feest!
Want een kind was terug van weggeweest.
Ze vertelde aan iedereen die het horen wilde,
Hoe goed het op de aarde kon zijn.
En bij velen onder hen groeide het verlangen.
Elk kindje dat nu geboren word,
heeft het verhaal van dit hemelkind gehoord.
En allemaal willen ze de goede aarde leren kennen.
Voorlezen 2
En ook vandaag was ik paraat met het boek De Gouden Bal. Het was weer mooi om te doen. Vandaag bij Lars in de klas. Natuurlijk ook even moeilijk, maar zo mooi dat de kinderen luisteren en wat ze terug geven. In Lars' klas: 'voor jullie zeker een heel mooi boek, omdat het over Mirthe gaat'. In Mirthe's klas: 'ga je nog een verhaaltje voorlezen?', maar ook lekker nuchtere dingen: 'ik heb nieuwe sokken' of 'ik heb nieuwe buren'. Dat moest toch ook echt met mij gedeeld worden :)
Het is mooi hoe de kinderen reageren. Het is mooi om te mogen delen, hoe wij trachten om te gaan met ons verlies. Het is mooi dat er ruimte is en gegeven wordt om te praten en delen. Heel belangrijk voor ons, maar ook zeker voor de kinderen die dit nu zo bewust en van zo dichtbij mee maken.
Toen ik in groep 4 zat, heb ik ook de dood van dichtbij mee gemaakt. Nu denk ik daar vaak aan terug, aan dat gezin en aan hoe zij hiermee leken om te gaan. Het gebeuren heeft op mij een diepe indruk achter gelaten. Ik kan mij niet herinneren dat er in de klas over gesproken werd, misschien in de kerk wel, maar daar gingen wij niet heen. Praten hoeft natuurlijk niet, het hoeft ook geen probleem te vormen. Kinderen zijn flexibel, accepteren snel iets zoals het is. Desalniettemin kunnen handvatten heel mooi zijn en belangrijk. Ik hoop dat op deze manier te kunnen geven.
Verder nog even een herinnering: morgenavond zullen Mirthe's Lichtpuntjes verkocht worden op het schoolplein, bij de kraam met drinken. Vanaf 17.00 uur is iedereen welkom op het schoolplein. Juf Heleen zal daar zorg voor dragen, mocht je morgen er niet aan toe komen, maar toch Lichtpuntjes willen kopen, dan is er donderdagochtend ook nog gelegenheid voor. Dan in de school, bij de lerarentafel.
Naast de dinerkaarsen voor 3 euro per setje, zullen er ook stompkaarsen te koop zijn. De grote zijn 6 euro en de kleine 4 euro per stuk. Tot morgen!
Het is mooi hoe de kinderen reageren. Het is mooi om te mogen delen, hoe wij trachten om te gaan met ons verlies. Het is mooi dat er ruimte is en gegeven wordt om te praten en delen. Heel belangrijk voor ons, maar ook zeker voor de kinderen die dit nu zo bewust en van zo dichtbij mee maken.
Toen ik in groep 4 zat, heb ik ook de dood van dichtbij mee gemaakt. Nu denk ik daar vaak aan terug, aan dat gezin en aan hoe zij hiermee leken om te gaan. Het gebeuren heeft op mij een diepe indruk achter gelaten. Ik kan mij niet herinneren dat er in de klas over gesproken werd, misschien in de kerk wel, maar daar gingen wij niet heen. Praten hoeft natuurlijk niet, het hoeft ook geen probleem te vormen. Kinderen zijn flexibel, accepteren snel iets zoals het is. Desalniettemin kunnen handvatten heel mooi zijn en belangrijk. Ik hoop dat op deze manier te kunnen geven.
Verder nog even een herinnering: morgenavond zullen Mirthe's Lichtpuntjes verkocht worden op het schoolplein, bij de kraam met drinken. Vanaf 17.00 uur is iedereen welkom op het schoolplein. Juf Heleen zal daar zorg voor dragen, mocht je morgen er niet aan toe komen, maar toch Lichtpuntjes willen kopen, dan is er donderdagochtend ook nog gelegenheid voor. Dan in de school, bij de lerarentafel.
Naast de dinerkaarsen voor 3 euro per setje, zullen er ook stompkaarsen te koop zijn. De grote zijn 6 euro en de kleine 4 euro per stuk. Tot morgen!
maandag 15 december 2014
Voorlezen
Wat doe je als je de vraag krijgt of er iets voor je gedaan kan worden? Dan kan je natuurlijk van alles verzinnen en bedenken. Er moet genoeg gedaan worden. Maar verzinnen omdat een ander iets voor ons wil doen, dat vind ik niet zo fijn. Gaandeweg komt er vanzelf iets, of anders niet en dat is ook goed, wat mij betreft. En soms komt er iets in mij op, dat ik dan graag wil doen. De logica is wat mij betreft ook al ver te zoeken, dus ik doe wat mij goed lijkt of in elk geval dat wat goed voelt om te doen.
Toen een paar weken gelegen de vraag van school kwam of ze nog iets (alsjeblieft, heel graag) voor ons konden doen, had ik zo niet iets paraat. Ik zou het niet weten, behalve dan wat ik altijd zeg: zorg goed voor Lars, houd hem in de gaten en geef aan als er iets is dat jullie zorgen baart. Andersom doen wij dat ook.
Alleen kreeg ik nu ineens een idee. Mede door de reacties van verschillende ouders uit, onder meer, de kleutergroepen: Mirthe komt nog regelmatig voorbij, in de verhalen, in de beleving van haar leeftijdsgenootjes. Ik wilde graag iets mee geven, voor deze kindjes. En wat past er dan mooier, dan een verhaal dat vertelt over kinderen die jong het leven op aarde verlaten. Met de kerst voor de deur, past het wel mooi om te vertellen over een hemelkindje met de Gouden Bal.
Een klein beetje heb ik het verhaal aangepast, zodat het past bij het verhaal van Mirthe (en bij de concentratieboog van kleuters...). Het verhaal sluit, denk ik, aan bij de beleving van vele leeftijden, niet alleen kleuters. In overleg met school hebben we ervoor gekozen om het verhaal voor te lezen aan de klassen van Mirthe en Lars. Vandaag de klas van Mirthe, morgen de klas van Lars.
Het verhaal zoals ik het verteld heb, zal één deze dagen ook hier te vinden zijn.
Toen een paar weken gelegen de vraag van school kwam of ze nog iets (alsjeblieft, heel graag) voor ons konden doen, had ik zo niet iets paraat. Ik zou het niet weten, behalve dan wat ik altijd zeg: zorg goed voor Lars, houd hem in de gaten en geef aan als er iets is dat jullie zorgen baart. Andersom doen wij dat ook.
Alleen kreeg ik nu ineens een idee. Mede door de reacties van verschillende ouders uit, onder meer, de kleutergroepen: Mirthe komt nog regelmatig voorbij, in de verhalen, in de beleving van haar leeftijdsgenootjes. Ik wilde graag iets mee geven, voor deze kindjes. En wat past er dan mooier, dan een verhaal dat vertelt over kinderen die jong het leven op aarde verlaten. Met de kerst voor de deur, past het wel mooi om te vertellen over een hemelkindje met de Gouden Bal.
Het verhaal zoals ik het verteld heb, zal één deze dagen ook hier te vinden zijn.
zondag 14 december 2014
Wereldlichtjes voor Mirthe
We zijn nar Groningen geweest. In de vijver van het Noorderplantsoen, konden we een bootje met een lichtje te water laten. Een prachtig dynamisch gebeuren, want de wind brengt de bootjes prachtig in beweging op het water.
Lars was de eerste die het bootje in het water liet gaan. Nog een tijdje hebben we staan wachten aan de zijkant van de vijver, om te zien of we Mirthe's bootje voorbij zagen komen. Het duurde een tijdje, al meerdere bootjes waren voorbij gevaren, de wind had een aantal laten kapseizen, en wij dachten dat we Mirthe's bootje hadden gemist... Tot we ineens de boot met ster voorbij zagen komen. Nog even dobberde het bootje in een rondje voor onze neus. We hadden ruim de tijd om nog een paar foto's te maken. Om vervolgens gezamenlijk met een paar andere bootje op koers te gaan richting de andere kant van de vijver, uit ons zicht, bye bye, Mirthe. Ik kan het niet helpen, zo mooi als dit was, toch voelt het alsof jij jouw koers vaart en wij de onze. Af en toe zijn we tastbaar voor elkaar, maar onvermijdelijk voelt het als een groot gemis als we na zo'n moment weer uit elkaar gedreven worden. Bye bye, lieve schat.
Mirthe's bootje vaart aan de rechterkant
Lars was de eerste die het bootje in het water liet gaan. Nog een tijdje hebben we staan wachten aan de zijkant van de vijver, om te zien of we Mirthe's bootje voorbij zagen komen. Het duurde een tijdje, al meerdere bootjes waren voorbij gevaren, de wind had een aantal laten kapseizen, en wij dachten dat we Mirthe's bootje hadden gemist... Tot we ineens de boot met ster voorbij zagen komen. Nog even dobberde het bootje in een rondje voor onze neus. We hadden ruim de tijd om nog een paar foto's te maken. Om vervolgens gezamenlijk met een paar andere bootje op koers te gaan richting de andere kant van de vijver, uit ons zicht, bye bye, Mirthe. Ik kan het niet helpen, zo mooi als dit was, toch voelt het alsof jij jouw koers vaart en wij de onze. Af en toe zijn we tastbaar voor elkaar, maar onvermijdelijk voelt het als een groot gemis als we na zo'n moment weer uit elkaar gedreven worden. Bye bye, lieve schat.
Lars heeft net het bootje te water laten gaan
Mirthe's bootje vaart aan de rechterkant
Wereldlichtjesdag
Elke 2de zondag van december is het Wereldlichtjesdag. Op deze dag worden over ter wereld de kinderen herdacht, die te vroeg het leven verlieten. Om 19.00 uur worden er lichtjes aangestoken en zo zal het een rijk verlichte wereld zijn, om 19.00 uur plaatselijke tijd. Wij doen mee, natuurlijk. Jij ook?
vrijdag 12 december 2014
geen haast
En zo is de week weer voorbij. Weer een vrijdag die het weekend aankondigt. Sint is alweer een week het land uit. En overal zit de kerstsfeer er goed in. Elk jaar zetten we direct na de Sint de kerstboom in de kamer. Zo uit de kelder, even in elkaar zetten, versieren en klaar. Ja heel makkelijk, zo'n nepboom. Nooit hoeven zoeken en geen allergische reacties hier...dat vooral. En opzetten wanneer het ons uit komt, niet wanneer we eindelijk de tijd ervoor hebben om een boompje te halen. Voor de geur steken we wel een oliebrandertje met dennengeur aan.
Uiteraard is dit ook weer een hekelpunt, op het moment. De kerstboom komt wel in mijn gedachten, maar veel zin heb ik er wederom niet in. Dus het zal er om spannen wanneer de boom zijn intrede zal doen, waarschijnlijk zal die ook snel zijn uittrede weer doen...nog voor het jaar om is.
Wat ik vooral op het moment doe is: kaarsen maken. Dat leidt mij af en geeft een doel om bezig te zijn. Ik vind het heerlijk om te zien, hoe een stukje oud kaarsvet weer omgetoverd kan worden in een mooie kaars. Het is altijd even afwachten hoe de kleur wordt, want hoewel ik de kleuren bij elkaar probeer te houden, wil het nog wel variëren. De ene keer worden de kaarsen wat feller dan de andere keer. Ach, dat houdt het leuk en zo is elke kaars weer uniek.
Het mooiste is natuurlijk dat Mirthe's Lichtpuntjes overal branden en dat ze zo vele huiskamers doet verlichten. Met de opbrengst gaan we wat leuks organiseren voor brussen van kinderen met kanker of van kinderen die zijn overleden aan kanker. Dat is het minste dat we voor Lars kunnen doen. En de belofte die we Mirthe hebben gedaan, voor ze in slaap werd gebracht: goed zorgen voor haar grote broer. Iets wat we hem niet kunnen geven is een broer of zus die hetzelfde heeft meegemaakt, niet binnen ons gezin. Wat we wel kunnen doen is lotgenotencontact bewerkstelligen. Laagdrempelig bij voorkeur. Zodat het bij hem past, bij zijn manier van doen, binnen zijn comfortzone. Alles op zijn tijd, de ideeën zijn nog aan het rijpen.
Eerst het budget maar lekker aan vullen. Nu doen dat de kaarsen en andere ideeën zijn er ook, maar ook dat komt nog wel. Bijna een nieuw jaar en dan kunnen vele plannen tot uitvoer gebracht worden, of niet, we zien het wel. Sommige plannen en ideeën moeten gewoon een tijdje langer rijpen. Het is net een goede wijn, toch? De juiste rijping geeft de juiste kwaliteit. Dus maar niet haasten. Soms wel lastig hoor, ik merk wel dat ik wat nodig heb om naar uit te kijken. Om naar toe te werken, maar ook dat de decembermaand me in de weg staat. En aangezien ik in het hier en nu leef, zal ik er maar het beste van maken, met mijn kaarsen. Het weer is toch slecht. Wandelen komt er op het moment niet veel van. Plannen om in januari te gaan trainen voor de wandel4daagse...mijn trainingsmaatje is uitgeschakeld, ligt in het UMCG. Dus ja daar kom ik nog met regelmaat. Plannen om als supporter aan de kant te staan voor mijn zwager die de marathon gaat lopen...is ook gedwarsboomd door een verzwikte voet...dus geen haast, er komen nog vele kansen.
Dus geen haast...maar laat de lente maar gauw beginnen!
En natuurlijk fantastisch dat Eline weer mooie plaatjes laat zien, de kanjer!
Uiteraard is dit ook weer een hekelpunt, op het moment. De kerstboom komt wel in mijn gedachten, maar veel zin heb ik er wederom niet in. Dus het zal er om spannen wanneer de boom zijn intrede zal doen, waarschijnlijk zal die ook snel zijn uittrede weer doen...nog voor het jaar om is.
Wat ik vooral op het moment doe is: kaarsen maken. Dat leidt mij af en geeft een doel om bezig te zijn. Ik vind het heerlijk om te zien, hoe een stukje oud kaarsvet weer omgetoverd kan worden in een mooie kaars. Het is altijd even afwachten hoe de kleur wordt, want hoewel ik de kleuren bij elkaar probeer te houden, wil het nog wel variëren. De ene keer worden de kaarsen wat feller dan de andere keer. Ach, dat houdt het leuk en zo is elke kaars weer uniek.
Het mooiste is natuurlijk dat Mirthe's Lichtpuntjes overal branden en dat ze zo vele huiskamers doet verlichten. Met de opbrengst gaan we wat leuks organiseren voor brussen van kinderen met kanker of van kinderen die zijn overleden aan kanker. Dat is het minste dat we voor Lars kunnen doen. En de belofte die we Mirthe hebben gedaan, voor ze in slaap werd gebracht: goed zorgen voor haar grote broer. Iets wat we hem niet kunnen geven is een broer of zus die hetzelfde heeft meegemaakt, niet binnen ons gezin. Wat we wel kunnen doen is lotgenotencontact bewerkstelligen. Laagdrempelig bij voorkeur. Zodat het bij hem past, bij zijn manier van doen, binnen zijn comfortzone. Alles op zijn tijd, de ideeën zijn nog aan het rijpen.
Eerst het budget maar lekker aan vullen. Nu doen dat de kaarsen en andere ideeën zijn er ook, maar ook dat komt nog wel. Bijna een nieuw jaar en dan kunnen vele plannen tot uitvoer gebracht worden, of niet, we zien het wel. Sommige plannen en ideeën moeten gewoon een tijdje langer rijpen. Het is net een goede wijn, toch? De juiste rijping geeft de juiste kwaliteit. Dus maar niet haasten. Soms wel lastig hoor, ik merk wel dat ik wat nodig heb om naar uit te kijken. Om naar toe te werken, maar ook dat de decembermaand me in de weg staat. En aangezien ik in het hier en nu leef, zal ik er maar het beste van maken, met mijn kaarsen. Het weer is toch slecht. Wandelen komt er op het moment niet veel van. Plannen om in januari te gaan trainen voor de wandel4daagse...mijn trainingsmaatje is uitgeschakeld, ligt in het UMCG. Dus ja daar kom ik nog met regelmaat. Plannen om als supporter aan de kant te staan voor mijn zwager die de marathon gaat lopen...is ook gedwarsboomd door een verzwikte voet...dus geen haast, er komen nog vele kansen.
Dus geen haast...maar laat de lente maar gauw beginnen!
En natuurlijk fantastisch dat Eline weer mooie plaatjes laat zien, de kanjer!
donderdag 11 december 2014
Respect
De afgelopen dagen, weken, ze zijn zwaar geweest. Dat zal ook nog wel een tijdje zo blijven. Soms slaat dan ook de twijfel toe. Kunnen we dit wel aan? zal er een tijd komen dat we hier mee leren leven? En hoe, hoe vinden we die manier? hoe komen we daar waar we ons goed bij voelen? Geen antwoorden, geen bewegwijzering, alleen navigeren op ons gevoel. Dat hebben we wel geleerd en dat zal ook de manier zijn waarop we onze eigen weg zullen vervolgen. Het heeft ons al ver gebracht, veel geleerd en vaak kracht gegeven. Maar dat hadden we niet alleen kunnen doen, kunnen bereiken. Met veel steun, veel praten, veel delen, veel niet-wetend-wat-te-zeggen of wat-te-doen- momenten zijn we samen met veel lieve mensen al zover gekomen. Het doet ons goed, te horen en te voelen dat we gesteund worden. Op welke manier dan ook, want vaak lijkt iets zo klein, zo onbetekenends voor degene die het doet. Maar voor ons heel belangrijk. In een situatie als de onze, waarbij onze wereld op de kop werd gezet, toen Mirthe ziek bleek te zijn. In zo'n wereld leer je veel mensen kennen die je in de eerste plaats niet wilt kennen. Je leert een plek kennen die een tweede thuis wordt, wat je eigenlijk helemaal niet wilt. Je moet, je hebt niks te willen. Een wereld waarin alles wat ooit zekerheid bood, overhoop ligt en je van niks meer zeker bent. Je twijfelt aan alles, ook of je wel gezien wordt. En die twijfel is snel te trekken, hoor, als je zo kwetsbaar bent en keer op keer hetzelfde verhaal mag vertellen, aan specialisten, vplk, nog meer specialisten, dan ga je wel twijfelen of ze wel weten wie ze voor zich hebben... Het enige dat twijfel weg neemt is: gezien worden, erkent worden en respectvol behandeld worden. Gelukkig hebben we altijd een netwerk van mensen om ons heen gehad, die onze worsteling zag, ons de ruimte gaf dat te delen en ons daarmee de kracht gaf om door te gaan. Dat netwerk van mensen is sinds het ziek worden van Mirthe, enorm in omvang toegenomen. Ook daar waar mijn wantrouwen het grootst was (ziekenhuis -instellingen over het algemeen- daar heb ik niet zo veel vertrouwen in gehad, het is inmiddels wat bijgesteld), hebben we respect verworven, het gevoel gekregen gezien te worden.
Ik denk dat het voor iedereen geldt, als je gezien wordt en respectvol behandeld wordt, dan krijg je ruimte. Dat geeft je kracht. Het is niet te verkrijgen op recept, zit niet in een medicijn doosje, maar is gewoon gratis en voor niets toe te dienen. Dat het niet gewoon is, is eigenlijk triest. Het vergt kunde om het op de juiste manier toe te passen, respect is geen loze leus. Het respect op zich moet met respect worden gebruikt.
Van alle kanten krijgen wij respect, voor de wijze waarop we dit proces dragen. Het zijn woorden die ons motiveren elke dag het hoofddoel te behalen: opstaan, de dag beginnen. Het is: 'the wind beneath our wings'
En vandaag duimen we hard, duimen jullie mee? voor Eline. Hopen dat ze weer mooie plaatjes heeft laten zien!
En ook denken we aan Art, hopen dat er weer iets uit de hoed getoverd kan worden.
Ik denk dat het voor iedereen geldt, als je gezien wordt en respectvol behandeld wordt, dan krijg je ruimte. Dat geeft je kracht. Het is niet te verkrijgen op recept, zit niet in een medicijn doosje, maar is gewoon gratis en voor niets toe te dienen. Dat het niet gewoon is, is eigenlijk triest. Het vergt kunde om het op de juiste manier toe te passen, respect is geen loze leus. Het respect op zich moet met respect worden gebruikt.
Van alle kanten krijgen wij respect, voor de wijze waarop we dit proces dragen. Het zijn woorden die ons motiveren elke dag het hoofddoel te behalen: opstaan, de dag beginnen. Het is: 'the wind beneath our wings'
En vandaag duimen we hard, duimen jullie mee? voor Eline. Hopen dat ze weer mooie plaatjes heeft laten zien!
En ook denken we aan Art, hopen dat er weer iets uit de hoed getoverd kan worden.
woensdag 10 december 2014
Lichtpuntjes te koop, voor kerst
Komende woensdag is het weer de kerstmaaltijd op de school van Lars. Zoals elk jaar wordt iedereen eerst op het schoolplein verwelkomt, met een glühwein en ranja. De kerstman loopt rond en deelt kerstkoekjes uit. Het eten voor het diner kan naar binnen worden gebracht. De jaarlijkse inzamelingsactie voor de voedselbank wordt met deze avond afgerond.
En dit jaar wordt het wel extra speciaal, want de school zal Mirthe's Lichtpuntjes verkopen. Daar ben ik erg blij mee! Bij de kraam met drinken zal ook deze mand staan, juf Heleen zal zorg dragen voor de verkoop. Per setje kosten ze 3 euro.
Mocht jij ook lichtpuntjes willen kopen, maar niet naar de school kunnen komen, mail dan naar chrisliedeke@gmail.com, dan regelen we het.
En dit jaar wordt het wel extra speciaal, want de school zal Mirthe's Lichtpuntjes verkopen. Daar ben ik erg blij mee! Bij de kraam met drinken zal ook deze mand staan, juf Heleen zal zorg dragen voor de verkoop. Per setje kosten ze 3 euro.
Mocht jij ook lichtpuntjes willen kopen, maar niet naar de school kunnen komen, mail dan naar chrisliedeke@gmail.com, dan regelen we het.
4,5
Vandaag zou je precies 4,5 jaar zijn geweest. Dat vond ik toch ook altijd wel een mijlpaal, op zo'n kort leventje. Voor jou is de teller gestopt, blijven haken op 4 jaar, 3 maanden en 19 dagen.
Gelukkig gaan de tellers van vele anderen wel gewoon door. Zo ook van de grote vriend van Lars. 8 is hij geworden vandaag. Vanmiddag op verjaardagsvisite. Vorig jaar durfde ik je niet mee te nemen. Je was aan het herstellen van de bestraling en de weerstand was nog niet optimaal, je conditie ook niet. Lars vond het maar niks dat we maar 'even' bleven, hij en ik. Een echt feest gaat door tot na het avondeten..., zo vindt hij. En ja dat is vaak ook wel zo. Dat vond jij ook. Op jouw verjaardag zei je tegen iedereen dat ze wel mochten blijven eten, haha. Volgend jaar, zei ik toen...dus dat zullen we over een half jaartje ook maar doen, he? Eten en toosten op jou.
Vandaag is het dus de beurt aan Erryn. Ook jouw vriendje. Weet je nog dat hij jou een armband gaf? Dat deed hij wel vaker, en die droeg je dan vol trots: van Ellyn kregen! zei je dan. De laatste die je kreeg, moest van jou beloond worden met een knuffel. Je zat al in de auto, we hadden net Lars opgehaald. Maar Erryn moest en zou een knuffel van je krijgen. Hij keek mij een beetje verlegen aan en leek zich geen raad...een goede schoonzoon, haha. Maar hij mocht mijn dochter wel een knuffel geven, hij bloosde ervan. Tut die je bent, zo deed je dat. Kon het jou wat schelen dat anderen verlegen van je geknuffel werden.
Ook als hij bij ons speelde en het tijd was voor jou om je middagslaapje te doen. Dan wilde je niet eerder mee naar boven dan dat ook hij een knuffel van je had gekregen.
Kom vanmiddag ook maar even langs fladderen meis, dan is het feest compleet.
Gelukkig gaan de tellers van vele anderen wel gewoon door. Zo ook van de grote vriend van Lars. 8 is hij geworden vandaag. Vanmiddag op verjaardagsvisite. Vorig jaar durfde ik je niet mee te nemen. Je was aan het herstellen van de bestraling en de weerstand was nog niet optimaal, je conditie ook niet. Lars vond het maar niks dat we maar 'even' bleven, hij en ik. Een echt feest gaat door tot na het avondeten..., zo vindt hij. En ja dat is vaak ook wel zo. Dat vond jij ook. Op jouw verjaardag zei je tegen iedereen dat ze wel mochten blijven eten, haha. Volgend jaar, zei ik toen...dus dat zullen we over een half jaartje ook maar doen, he? Eten en toosten op jou.
Vandaag is het dus de beurt aan Erryn. Ook jouw vriendje. Weet je nog dat hij jou een armband gaf? Dat deed hij wel vaker, en die droeg je dan vol trots: van Ellyn kregen! zei je dan. De laatste die je kreeg, moest van jou beloond worden met een knuffel. Je zat al in de auto, we hadden net Lars opgehaald. Maar Erryn moest en zou een knuffel van je krijgen. Hij keek mij een beetje verlegen aan en leek zich geen raad...een goede schoonzoon, haha. Maar hij mocht mijn dochter wel een knuffel geven, hij bloosde ervan. Tut die je bent, zo deed je dat. Kon het jou wat schelen dat anderen verlegen van je geknuffel werden.
Ook als hij bij ons speelde en het tijd was voor jou om je middagslaapje te doen. Dan wilde je niet eerder mee naar boven dan dat ook hij een knuffel van je had gekregen.
Kom vanmiddag ook maar even langs fladderen meis, dan is het feest compleet.
dinsdag 9 december 2014
ster-geval, donder en bliksem
Weer zo'n mooi woord...Ster(f)geval...het krijgt een andere lading, hoewel het eigenlijk dezelfde betekenis heeft (voor mij in elk geval). Sterfgeval wordt Ster-geval.
Het zijn van die dingen die gewoon 'toevallig' in het oog springen, terwijl ik een artikel lees. Net zoals Mir-the, ik luister naar de tv, waar Wubbo Ockels vertelt over zijn kanker verhaal. 'meer te' klinkt voor mij als Mirthe, maar de context van zijn woorden slaan niet op haar naam. Zo houdt ze mij bezig. Of zijn het haar knipoogjes, die me er weer even aan herinneren dat ze er is?
Ze is nooit ver weg, altijd een knipoog hier of daar. Het gemis wordt toch groter, tastbaarder, voelbaarder. Geen armpjes meer om me heen, geen zorgen meer om haar, geen 'mama! ik wil lohohopen!'. Het is stil, het is leeg. Het is wederom zoeken. Zoeken naar het vorm geven van een leven met een groot gemis, een groot verdriet, een grote leegte. Het wordt niet minder, het wordt niet makkelijker, het wordt nog groter, dan het al was. Het besef wat we hebben mee gemaakt komt telkens duidelijker naar voren. Ja, we zijn er elke dag bij geweest, elke dag maakten we de keuze om door te gaan, elk dag met ons volle verstand. En toch kan je het met je gevoel niet behapstukken, dat komt nu pas. En nu komt het in kleine stukjes, alles wat we weten, gaan we nu in kleine stukjes voelen, ervaren, verwerken. Het is net zo iets als de donder en de bliksem, de lichtflits zie je, voor je de klap voelt die de lucht doet trillen.
We trillen dus nog wel even door, van de bliksem die we hebben gezien.
Het zijn van die dingen die gewoon 'toevallig' in het oog springen, terwijl ik een artikel lees. Net zoals Mir-the, ik luister naar de tv, waar Wubbo Ockels vertelt over zijn kanker verhaal. 'meer te' klinkt voor mij als Mirthe, maar de context van zijn woorden slaan niet op haar naam. Zo houdt ze mij bezig. Of zijn het haar knipoogjes, die me er weer even aan herinneren dat ze er is?
Ze is nooit ver weg, altijd een knipoog hier of daar. Het gemis wordt toch groter, tastbaarder, voelbaarder. Geen armpjes meer om me heen, geen zorgen meer om haar, geen 'mama! ik wil lohohopen!'. Het is stil, het is leeg. Het is wederom zoeken. Zoeken naar het vorm geven van een leven met een groot gemis, een groot verdriet, een grote leegte. Het wordt niet minder, het wordt niet makkelijker, het wordt nog groter, dan het al was. Het besef wat we hebben mee gemaakt komt telkens duidelijker naar voren. Ja, we zijn er elke dag bij geweest, elke dag maakten we de keuze om door te gaan, elk dag met ons volle verstand. En toch kan je het met je gevoel niet behapstukken, dat komt nu pas. En nu komt het in kleine stukjes, alles wat we weten, gaan we nu in kleine stukjes voelen, ervaren, verwerken. Het is net zo iets als de donder en de bliksem, de lichtflits zie je, voor je de klap voelt die de lucht doet trillen.
We trillen dus nog wel even door, van de bliksem die we hebben gezien.
maandag 8 december 2014
Mir-the verlichten
Vandaag weer op volle toeren gedraaid, voor de kaarsen, zodat er nog Mir-the stralen is en nog Mir-the verlichten, hoe mooi is dat?
Een grote stompkaars is 6 euro. Een setje diner kaarsen is 3 euro.
Een grote stompkaars is 6 euro. Een setje diner kaarsen is 3 euro.
zondag 7 december 2014
Mir-the
Mir-the het klinkt als 'meer te'
Meer te leven
Meer te kunnen
Meer te willen
Meer te doen
Meer te genieten
Meer te zijn
Zo was het en zo zetten wij het voort
Mir-the leven
Mir-the kunnen
Mir-the willen
Mir-the doen
Mir-the genieten
Mir-the zijn
Want er is nog
meer te leven,
meer te kunnen,
meer te willen,
meer te doen,
meer te genieten,
meer te zijn
Mir-the x meer-te = Mir-the²
Meer te leven
Meer te kunnen
Meer te willen
Meer te doen
Meer te genieten
Meer te zijn
Zo was het en zo zetten wij het voort
Mir-the leven
Mir-the kunnen
Mir-the willen
Mir-the doen
Mir-the genieten
Mir-the zijn
Want er is nog
meer te leven,
meer te kunnen,
meer te willen,
meer te doen,
meer te genieten,
meer te zijn
Mir-the x meer-te = Mir-the²
zaterdag 6 december 2014
Beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste,
beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste, beste Sint
Het feest zit er weer op
Het feest was gezellig helemaal top
Daarvoor wil ik u bedanken
Ook al heb ik dit jaar veel zitten janken
Wat zie het is een groot gemis in ons midden
Waar we onze weg mee zullen gaan vinden
Daar vertrouw ik maar op
En soms voelt het als een flop
Maar we hebben het beloofd
En dat kaarsje wordt niet gedoofd
Het is een brandend vuurtje
Het brand uurtje na uurtje
De belofte om dubbel en dwars van het leven te genieten
We doen ons best en en zoals gister met frieten
lukt het zeker een beetje lol te maken
Dat zullen we elke keer proberen te raken
Maar het feest is voorbij
In elk geval voor mij
Eerlijk gezegd maakt mij dat blij
Voel me weer een beetje vrij
Dus voor nu een goede reis
Tot volgend jaar oude Eigenwijs
Nou, dag hoor
Een opgeluchte en tevreden mama
Het feest zit er weer op
Het feest was gezellig helemaal top
Daarvoor wil ik u bedanken
Ook al heb ik dit jaar veel zitten janken
Wat zie het is een groot gemis in ons midden
Waar we onze weg mee zullen gaan vinden
Daar vertrouw ik maar op
En soms voelt het als een flop
Maar we hebben het beloofd
En dat kaarsje wordt niet gedoofd
Het is een brandend vuurtje
Het brand uurtje na uurtje
De belofte om dubbel en dwars van het leven te genieten
We doen ons best en en zoals gister met frieten
lukt het zeker een beetje lol te maken
Dat zullen we elke keer proberen te raken
Maar het feest is voorbij
In elk geval voor mij
Eerlijk gezegd maakt mij dat blij
Voel me weer een beetje vrij
Dus voor nu een goede reis
Tot volgend jaar oude Eigenwijs
Nou, dag hoor
Een opgeluchte en tevreden mama
donderdag 4 december 2014
dag 29, een jaar geleden
een jaar geleden was het dag 29 van de bestraling. Wat keek ik toen rijkhalsend uit naar de dag na Sinterklaas! Eindelijk zouden we op 6 december klaar zijn met de behandeling. Zouden we geen dagelijkse ziekenhuisbezoeken meer afleggen, zouden we weer ons leventje oppakken. Hoe? daar hadden we nog geen idee van. Dat zouden we wel weer opnieuw moeten gaan uitvinden.
Eerst nog fijn samen Sinterklaas vieren op 7 december, want de beste Goedheiligman wilde voor ons nog wel een uitzondering maken. Hij snapte wel dat we niet op donderdag de cadeautjes konden gebruiken. Het is een fijne man die Sint. En wat genoot jij van alles uit te pakken. Overal wilde je wel meteen mee spelen. Maar het was zo overweldigend veel, dat je nog een stapel onuitgepakte cadeaus had liggen, waar Lars jaloers naar zat te kijken. Hij had niet zo veel gekregen als jij... En leg dat maar eens uit. Sint wilde jou graag verwennen, geef hem eens ongelijk. Wie kon zeggen of dat nog jaren lang zou kunnen.
En kijk nu toch eens. In een jaar tijd zijn alle kaarten omgedraaid. Van hoop op een toekomst naar geen toekomst in levende lijve. En weet je wat het gekke is? Het gebeurt elke dag, overal op de wereld, dat er mensen tot sterrenstatus verheven worden, dat er kindjes zijn die hun 'gouden bal' terug vinden, nog voor hun liefhebbende ouders het kunnen bevatten. Het is een alledaags iets, niet minder verdrietig, niet minder troosteloos, maar het gebeurt altijd en overal. Door ziekte, door ongevallen, door boze opzet of gewoon domme pech, het soort van 'verkeerde tijd, verkeerde plek'. Maar je staat er niet bij stil, tot het je eigen voordeur binnen komt sluipen. Ongemerkt en ongezien was
een onwelkome gast je lijfje ingeslopen.
Ook dit jaar kijk ik uit naar 6 december, de dag na Sinterklaas. Lars heeft er zo'n zin in. Wat zal de beste Sint dit jaar voor hem hebben mee gebracht? Ja dat vraag ik mij ook af... Dit jaar heeft hij geen enkele keer betwijfeld of de Sint wel 'echt' is. Vorig jaar was dat wel een thema, benoemde hij een keer dat 'Hij niet bestaat' om vervolgens toch een beetje bevreemd te zijn over hoe de Pieten toch over de daken konden lopen. Geloven doe je of je doet het niet. In augustus heb ik hem tijdens een wandelingetje samen met jou, toch maar vast voorbereid op zijn nieuwe status van Hulpsint in groep 5. Omdat de Sint het zo druk heeft met alle cadeautjes vindt hij het wel fijn als de oudere kinderen elkaar helpen met een cadeautje verpakt in een surprise met een gedichtje. Hij heeft het zo aangenomen. Net zijn moeder, zij geloofde ook heilig in de Sint, ook al wees alles er op dat het niet zo was. Ik weet nog dat ik bij een vriendinnetje logeerde en er klasgenootjes hadden verteld dat hij niet bestaat... ik vroeg aan het vriendinnetje of zij nog geloofde. Ik zat er duidelijk mee in mijn maag... en als de Sint niet bestond, dan toch op zijn minst wél de Kerstman. Het kon onmogelijk allebei een broodje aap verhaal zijn, zo meende ik.
Lars houdt van het verhaal en dat hebben we zo goed als mogelijk in stand proberen te houden, dit jaar. Ook nog de Sint 'verliezen' kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Geloven, het geeft een hou vast en een troost, of dat nou in de Sint is of in Het geloof. Zo meent ook Lars, denk ik. Ik in elk geval. Laat Lars maar kind zijn, waar hij het kan. Hij heeft al zoveel wijsheid en levenservaring.
Eerst nog fijn samen Sinterklaas vieren op 7 december, want de beste Goedheiligman wilde voor ons nog wel een uitzondering maken. Hij snapte wel dat we niet op donderdag de cadeautjes konden gebruiken. Het is een fijne man die Sint. En wat genoot jij van alles uit te pakken. Overal wilde je wel meteen mee spelen. Maar het was zo overweldigend veel, dat je nog een stapel onuitgepakte cadeaus had liggen, waar Lars jaloers naar zat te kijken. Hij had niet zo veel gekregen als jij... En leg dat maar eens uit. Sint wilde jou graag verwennen, geef hem eens ongelijk. Wie kon zeggen of dat nog jaren lang zou kunnen.
En kijk nu toch eens. In een jaar tijd zijn alle kaarten omgedraaid. Van hoop op een toekomst naar geen toekomst in levende lijve. En weet je wat het gekke is? Het gebeurt elke dag, overal op de wereld, dat er mensen tot sterrenstatus verheven worden, dat er kindjes zijn die hun 'gouden bal' terug vinden, nog voor hun liefhebbende ouders het kunnen bevatten. Het is een alledaags iets, niet minder verdrietig, niet minder troosteloos, maar het gebeurt altijd en overal. Door ziekte, door ongevallen, door boze opzet of gewoon domme pech, het soort van 'verkeerde tijd, verkeerde plek'. Maar je staat er niet bij stil, tot het je eigen voordeur binnen komt sluipen. Ongemerkt en ongezien was
een onwelkome gast je lijfje ingeslopen.
Ook dit jaar kijk ik uit naar 6 december, de dag na Sinterklaas. Lars heeft er zo'n zin in. Wat zal de beste Sint dit jaar voor hem hebben mee gebracht? Ja dat vraag ik mij ook af... Dit jaar heeft hij geen enkele keer betwijfeld of de Sint wel 'echt' is. Vorig jaar was dat wel een thema, benoemde hij een keer dat 'Hij niet bestaat' om vervolgens toch een beetje bevreemd te zijn over hoe de Pieten toch over de daken konden lopen. Geloven doe je of je doet het niet. In augustus heb ik hem tijdens een wandelingetje samen met jou, toch maar vast voorbereid op zijn nieuwe status van Hulpsint in groep 5. Omdat de Sint het zo druk heeft met alle cadeautjes vindt hij het wel fijn als de oudere kinderen elkaar helpen met een cadeautje verpakt in een surprise met een gedichtje. Hij heeft het zo aangenomen. Net zijn moeder, zij geloofde ook heilig in de Sint, ook al wees alles er op dat het niet zo was. Ik weet nog dat ik bij een vriendinnetje logeerde en er klasgenootjes hadden verteld dat hij niet bestaat... ik vroeg aan het vriendinnetje of zij nog geloofde. Ik zat er duidelijk mee in mijn maag... en als de Sint niet bestond, dan toch op zijn minst wél de Kerstman. Het kon onmogelijk allebei een broodje aap verhaal zijn, zo meende ik.
Lars houdt van het verhaal en dat hebben we zo goed als mogelijk in stand proberen te houden, dit jaar. Ook nog de Sint 'verliezen' kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Geloven, het geeft een hou vast en een troost, of dat nou in de Sint is of in Het geloof. Zo meent ook Lars, denk ik. Ik in elk geval. Laat Lars maar kind zijn, waar hij het kan. Hij heeft al zoveel wijsheid en levenservaring.
laatste schoen gezet
Er wordt door Sint en Zarte Piet ook aan Mirthe gedacht. Op haar tafeltje lag ineens een verrassing van pepernoten :)
Het was de laatste keer schoen zetten. Lars is goed verwend tot nu toe, al moest deze hulpsint zich over wat hobbels heen zetten, om in de stemming te komen. Elke keer had hij een cadeautje in zijn schoen en ook papa en mama werden niet vergeten. Morgen pakjesavond en dan hebben we het weer gehad. Zometeen de pakjes maar vast in pakken en morgen nog even op jacht naar het laatste cadeau.
De hele week al gezocht,
maar nog niet gekocht.
Een prachtig idee,
maar het zit sint niet mee
om dat te vinden
dat een ieder doet verblinden
voor een prachtige ster
die schittert zo ver
om ook haar licht hier te laten stralen
moeten we het van ver gaan halen
rara, weet jij wat het is?
morgen zal je het zien, het is niet mis...
(nou ja, als we kunnen vinden wat we zoeken, natuurlijk...)
De hele week al gezocht,
maar nog niet gekocht.
Een prachtig idee,
maar het zit sint niet mee
om dat te vinden
dat een ieder doet verblinden
voor een prachtige ster
die schittert zo ver
om ook haar licht hier te laten stralen
moeten we het van ver gaan halen
rara, weet jij wat het is?
morgen zal je het zien, het is niet mis...
(nou ja, als we kunnen vinden wat we zoeken, natuurlijk...)
woensdag 3 december 2014
(be)vallen en op adem komen
Het is als een lange zware bevalling, dit verdriet. De golven van verdriet zijn als de weeën die in meer of mindere mate aankondigen dat er een bevalling plaats gaat vinden. Mijn Buik trekt samen van verdriet, weer een golf, een wee, puffen en op adem komen voor de volgende wee komt. Deze bevalling duurt lang, het einde nog niet in zicht en er zal geen tastbaar bewijs in mijn armen liggen nadien, om de pijn te doen vergeten.
maandag 1 december 2014
December...!
Tja wat kan ik vertellen. Het is een rotweek, dat is het. Al de hele week beloof ik Lars te helpen met zijn taak als hulpsint. Ik kan me er maar moeilijk toe zetten. Het is zo dubbel. Hem gun ik een leuke sintviering, maar kan ik niet even weg kruipen tot de feestdagen voorbij zijn?
December...wie heeft er verzonnen om alle gezellige dagen in één maand te proppen? Ontkomen doen we er niet aan, meteen maar door de bittere pil en er het beste van maken.
Ondertussen de zinnen verzetten, met kaarsen maken, therapie-aan-huis activiteiten (blaren op de handen en spierpijn in de armen en schouders...maar ik kan kloven, had ik geen idee van! Chris wordt al bang van me...) en lezen in een verhaal dat ik al vaker gelezen heb, maar elke keer lees ik het weer anders. De stam van de holebeer, 6 delen lang (of waren het er 7?), elk deel ongeveer 500 blz, dat haalt me wel door de decembermaand heen. En anders begin ik gewoon wéér de Harry Potters te lezen, of In de ban van de ring... We komen er wel... Kleine stapjes vooruit, geen overhaaste beslissingen.
December...wie heeft er verzonnen om alle gezellige dagen in één maand te proppen? Ontkomen doen we er niet aan, meteen maar door de bittere pil en er het beste van maken.
Ondertussen de zinnen verzetten, met kaarsen maken, therapie-aan-huis activiteiten (blaren op de handen en spierpijn in de armen en schouders...maar ik kan kloven, had ik geen idee van! Chris wordt al bang van me...) en lezen in een verhaal dat ik al vaker gelezen heb, maar elke keer lees ik het weer anders. De stam van de holebeer, 6 delen lang (of waren het er 7?), elk deel ongeveer 500 blz, dat haalt me wel door de decembermaand heen. En anders begin ik gewoon wéér de Harry Potters te lezen, of In de ban van de ring... We komen er wel... Kleine stapjes vooruit, geen overhaaste beslissingen.
zondag 30 november 2014
Uitdagingen
Er zijn veel uitdagingen nu dat Mirthe een ster is geworden. De feestdagen zijn stuk voor stuk een uitdaging, soms is het schoolplein een uitdaging of op visite gaan waar kinderen zijn. Het is niet anders. Sommige uitdagingen waren er ook al toen ze ziek was. Dan zag ik gezonde kinderen spelen en vroeg ik mij wel af, hoe Mirthe zich zou voelen als zij hun zag. Hoe zou het zijn als ze zou gaan beseffen wat zij niet kon en de anderen wel. En wat zou ze allemaal weer zelluf kunnen gaan doen, ooit...? nooit.
Maar ook dingen die simpel lijken, zijn een uitdaging. Denk maar eens aan een simpel kaartje sturen. Toen ik zwanger was, stuurden we met kerst kaarten met onze drie namen en een vraagteken. De boodschap was duidelijk, er was nog een Sprokkie onderweg. Maar wat zetten we nu op de kaart? Ik ben er nog niet uit, wil daar nu geen keuzes in maken en dus sturen we geen kaarten, nog niet. Geen verjaardagskaarten aan familie en vrienden, geen kerstkaarten, nu nog niet. Zo fijn voelen deze feestdagen toch niet en zo gelukkig zal het nieuwe jaar... nou ja, we vinden ons geluk wel weer en het is er ook elke dag nog steeds, maar zoals het was, zo oprecht als we het konden wensen...eerst ons eigen geluk maar weer wat voeden, voor we het de hele wereld wensen.
Tegelijk denk ik dat we sneller het geluk vinden in de kleine dingen. Want in de kleine dingen zitten de tekens die ons duidelijk maken dat er meer is, dan we met het blote oog kunnen zien.
Maar ook dingen die simpel lijken, zijn een uitdaging. Denk maar eens aan een simpel kaartje sturen. Toen ik zwanger was, stuurden we met kerst kaarten met onze drie namen en een vraagteken. De boodschap was duidelijk, er was nog een Sprokkie onderweg. Maar wat zetten we nu op de kaart? Ik ben er nog niet uit, wil daar nu geen keuzes in maken en dus sturen we geen kaarten, nog niet. Geen verjaardagskaarten aan familie en vrienden, geen kerstkaarten, nu nog niet. Zo fijn voelen deze feestdagen toch niet en zo gelukkig zal het nieuwe jaar... nou ja, we vinden ons geluk wel weer en het is er ook elke dag nog steeds, maar zoals het was, zo oprecht als we het konden wensen...eerst ons eigen geluk maar weer wat voeden, voor we het de hele wereld wensen.
Tegelijk denk ik dat we sneller het geluk vinden in de kleine dingen. Want in de kleine dingen zitten de tekens die ons duidelijk maken dat er meer is, dan we met het blote oog kunnen zien.
zaterdag 29 november 2014
2/51ste
2 maanden alweer, dat jij je laatste adem uit blies. Wat is dat gek om dat zo op te schrijven. Je bent er niet en toch ook weer heel erg wél.
En wat is er in de tussentijd toch veel gebeurt. We hebben stenen verlegd, bergen verzet, sneeuwballen gegooid...nou ja dat is nog maar afwachten... Met veel mensen gepraat, gepraat, gepraat, om jou gehuild en om jou gelachen. Elke keer straal ik weer van trots als we het over jou hebben. Of als ik het blog terug lees over jouw avonturen. Wat knap was het toch zoals je om ging met het ziek zijn. En ja, dan hoor ik jou (en vele anderen) zeggen dat het niet jij alleen was. Dat het ook wij waren die jou die kansen gaven, die jij met beide handen aan nam. Het één kan niet zonder het ander he? We deden het samen. Nog voelt het of we het samen doen.
29 november, het is bijna december. De feestmaand bij uitstek... Sint neemt ook wat voor jou mee, heeft ie laten weten. Hij zal ook alle cadeautjes wel klaar hebben gehad voor hij naar Nederland vertrok met de boot, dus ja, natuurlijk krijg jij ook wat. Lars weet eindelijk wat hij gaat vragen...maar denk dat de Sint voor hem ook al heel wat mee heeft genomen. We vieren het dit jaar niet thuis, dat wil even niet, maar dat weet Sint ook. Hij weet alles he?
Verder dan dat kan ik nog niet kijken, hoor. Eerst het sintfeest maar. Dan zien we de kerst ook wel weer tegemoet.
Plannen zijn er wel, ideeën ook meer dan genoeg. Over wat ik de komende tijd wil doen, ga doen en kan doen met de tijd die nu zo ruimschoots aanwezig lijkt te zijn. Toch zijn de dagen soms gauw om. Op een rustig tempo verzetten we het één en ander aan werk in en om huis. Vervelen doe ik me dan ook niet, maar soms vliegt me van alles aan...daarvoor ligt er nu een stapeltje therapie achter het huis. Therapie aan huis, in de vorm van nog te kloven hout blokken. Ik heb nog geen tijd gehad te oefenen, dat moet wel, eerst even wat vaardigheden ontwikkelen op dat gebied. Ik wil zelluf wel ongekloofd blijven, uiteraard. We zullen er wel warmpjes bij zitten deze winter ;)
Eerst voor nu de hulpsint/ hulppiet gaan uithangen, kijken of ik die vaardigheden nog wel heb...
Zo meteen de tuin in enne naar jou grafje toe natuurlijk. Dan is mijn koek voor vandaag wel weer op.
O, nog bijna vergeten: de kaarsenverkoop gister ging heel goed: 25 setjes zijn er verkocht. De voorraad is nog groot genoeg hoor, dusse...
En wat is er in de tussentijd toch veel gebeurt. We hebben stenen verlegd, bergen verzet, sneeuwballen gegooid...nou ja dat is nog maar afwachten... Met veel mensen gepraat, gepraat, gepraat, om jou gehuild en om jou gelachen. Elke keer straal ik weer van trots als we het over jou hebben. Of als ik het blog terug lees over jouw avonturen. Wat knap was het toch zoals je om ging met het ziek zijn. En ja, dan hoor ik jou (en vele anderen) zeggen dat het niet jij alleen was. Dat het ook wij waren die jou die kansen gaven, die jij met beide handen aan nam. Het één kan niet zonder het ander he? We deden het samen. Nog voelt het of we het samen doen.
29 november, het is bijna december. De feestmaand bij uitstek... Sint neemt ook wat voor jou mee, heeft ie laten weten. Hij zal ook alle cadeautjes wel klaar hebben gehad voor hij naar Nederland vertrok met de boot, dus ja, natuurlijk krijg jij ook wat. Lars weet eindelijk wat hij gaat vragen...maar denk dat de Sint voor hem ook al heel wat mee heeft genomen. We vieren het dit jaar niet thuis, dat wil even niet, maar dat weet Sint ook. Hij weet alles he?
Verder dan dat kan ik nog niet kijken, hoor. Eerst het sintfeest maar. Dan zien we de kerst ook wel weer tegemoet.
Plannen zijn er wel, ideeën ook meer dan genoeg. Over wat ik de komende tijd wil doen, ga doen en kan doen met de tijd die nu zo ruimschoots aanwezig lijkt te zijn. Toch zijn de dagen soms gauw om. Op een rustig tempo verzetten we het één en ander aan werk in en om huis. Vervelen doe ik me dan ook niet, maar soms vliegt me van alles aan...daarvoor ligt er nu een stapeltje therapie achter het huis. Therapie aan huis, in de vorm van nog te kloven hout blokken. Ik heb nog geen tijd gehad te oefenen, dat moet wel, eerst even wat vaardigheden ontwikkelen op dat gebied. Ik wil zelluf wel ongekloofd blijven, uiteraard. We zullen er wel warmpjes bij zitten deze winter ;)
Eerst voor nu de hulpsint/ hulppiet gaan uithangen, kijken of ik die vaardigheden nog wel heb...
Zo meteen de tuin in enne naar jou grafje toe natuurlijk. Dan is mijn koek voor vandaag wel weer op.
O, nog bijna vergeten: de kaarsenverkoop gister ging heel goed: 25 setjes zijn er verkocht. De voorraad is nog groot genoeg hoor, dusse...
donderdag 27 november 2014
Kaarsen voor Brussen
De afgelopen weken ben ik actief bezig geweest met het maken van kaarsen. Een hobby die ik graag inzet voor de brussen van kinderen met kanker of van een kind overleden door kanker. Een deel van het resultaat is hieronder te zien.
De kaarsen staan klaar en ingepakt om dit weekend verkocht te worden.
En hierbij de uitleg
Ik kan dit alleen doen met genoeg kaarsvet, mocht je nog wat hebben liggen. Bijvoorbeeld van stompkaarsen die niet helemaal opbranden, dan neem ik dat graag in ontvangst, kleur maakt niet uit.
Mocht je kaarsen willen bestellen, mail dan naar chrisliedeke@gmail.com
Ook als je een brus kent die een beetje steun kan gebruiken, kan je me mailen.
Mocht je kaarsen willen bestellen, mail dan naar chrisliedeke@gmail.com
Ook als je een brus kent die een beetje steun kan gebruiken, kan je me mailen.
woensdag 26 november 2014
rouwe randen
Rouwe randen van verdriet
Ze zijn gekarteld
Ze zijn ongelijk
Waar ze het scherpst zijn, zie je niet
Rauwe randen van verdriet
Ze zijn onzichtbaar
Ze zijn tekenend
De oorzaak zie je niet
Rauwe randen van verdriet
Ze snijden, ze zijn scherp
Ze verwonden
Voor altijd verbonden
Rauwe randen van verdriet
Ze maken littekens
In de ziel
Ze laten zien dat ik van je hield
Rauwe randen van verdriet
Worden overstemd
Liefde heeft ons voor altijd verbonden
Met onze harten, met onze ziel
Rauwe randen van verdriet
Ze worden zachter
Op een dag
Iets botter, iets minder scherp
Maar nu nog niet
Rouwe randen zijn rauwe randen
Ze zijn gekarteld
Ze zijn ongelijk
Waar ze het scherpst zijn, zie je niet
Rauwe randen van verdriet
Ze zijn onzichtbaar
Ze zijn tekenend
De oorzaak zie je niet
Rauwe randen van verdriet
Ze snijden, ze zijn scherp
Ze verwonden
Voor altijd verbonden
Rauwe randen van verdriet
Ze maken littekens
In de ziel
Ze laten zien dat ik van je hield
Rauwe randen van verdriet
Worden overstemd
Liefde heeft ons voor altijd verbonden
Met onze harten, met onze ziel
Rauwe randen van verdriet
Ze worden zachter
Op een dag
Iets botter, iets minder scherp
Maar nu nog niet
Rouwe randen zijn rauwe randen
dinsdag 25 november 2014
De Hier-en-nu-leefstijl
De verjaardag voor Mirthe ziek werd, had ik boeken gevraagd voor een beter hier-en-nu besef. Ik kreeg twee boeken, maar het lukte me niet toe te passen wat ik las. Dus legde ze snel weer aan de kant. Hard als ik voor mezelf was, werd ik boos op mijn eigen 'onvermogen', om in het hier en nu te leven. Ik wilde dat leren, want ik zag altijd beren op de weg. Niet zomaar beren, nee, beren die er hun kamp op zetten. Beren die hele nederzettingen plaatsten en zo altijd in meer of mindere aantallen aanwezig waren, zelden waren ze alleen: en wel op mijn weg!
Beren die uit zorgen bestonden, zorgen om wat anderen dachten. Beren gevoed door schuldgevoel. Schuldgevoel gebaseerd op mijn bestaan. Ik mocht er niet zijn, dat voelde zo. Ik mocht geen ruimte in nemen, dat was lastig. Best ingrijpend om het zo te benoemen, maar het was nou eenmaal zo, zo voelde ik mij. Mijn verhaal vertellen? dat was niet de bedoeling. Het was jouw verhaal dat ik de wereld vertelde, toch? Maar het maakte geen verschil, jouw verhaal is mijn verhaal, met elkaar verweven. Door jouw verhaal te delen, deelde ik mijn verhaal.
Door jouw ziekte leerde ik meer dan ooit te leven in het hier en nu. Verder kijken dan een uur, was in de heftigste perioden niet mogelijk. Ging het wat beter, dan werd de horizon iets breder, maar nooit breder of verder zicht dan een week. Was dat noodzakelijkerwijs toch nodig, dan altijd met een grote slag om de arm, die ik me tegenwoordig telkens vaker gun. Het is een warme arm, hij biedt me steun en troost. Het maakt mij mogelijk te plannen, maar vooral om af te zeggen als ik dat nodig acht. Het geeft mij ruimte om mezelf de ruimte te geven. Er komt wel een volgende mogelijkheid.
Tenzij het om gevoel gaat, want dat is wat leven in het hier en nu met zich mee brengt. Het gevoel te volgen wat er is in het hier en nu. Dat mag er zijn, dat is leidend. Soms voelt het of er iets gedaan moet worden, iets dat niet uitgesteld kan worden. Dat gevoel volg ik, waarom? dat kan alleen de toekomst vertellen. Dat ligt buiten mijn zicht, buiten mijn planning. Ik doe het, het voelt goed, het geeft mij kracht om dat toe te laten.
Leven in het hier en nu is een way of life. Het is me op een andere manier aangereikt dan ik had gehoopt. Het is een harde les, die ik graag ten uitvoer blijf brengen. Want eigenlijk kunnen we in het hier en in het nu, de dingen doen die we zo graag willen. Of in elk geval de dingen voeden die we willen gaan bereiken. Voor alles is een perfect moment. Dat kan nu zijn, dat kan nu gevoed worden en op een later moment ontstaan. Dat is goed, voeding is goed, het geeft kracht.
Beren die uit zorgen bestonden, zorgen om wat anderen dachten. Beren gevoed door schuldgevoel. Schuldgevoel gebaseerd op mijn bestaan. Ik mocht er niet zijn, dat voelde zo. Ik mocht geen ruimte in nemen, dat was lastig. Best ingrijpend om het zo te benoemen, maar het was nou eenmaal zo, zo voelde ik mij. Mijn verhaal vertellen? dat was niet de bedoeling. Het was jouw verhaal dat ik de wereld vertelde, toch? Maar het maakte geen verschil, jouw verhaal is mijn verhaal, met elkaar verweven. Door jouw verhaal te delen, deelde ik mijn verhaal.
Door jouw ziekte leerde ik meer dan ooit te leven in het hier en nu. Verder kijken dan een uur, was in de heftigste perioden niet mogelijk. Ging het wat beter, dan werd de horizon iets breder, maar nooit breder of verder zicht dan een week. Was dat noodzakelijkerwijs toch nodig, dan altijd met een grote slag om de arm, die ik me tegenwoordig telkens vaker gun. Het is een warme arm, hij biedt me steun en troost. Het maakt mij mogelijk te plannen, maar vooral om af te zeggen als ik dat nodig acht. Het geeft mij ruimte om mezelf de ruimte te geven. Er komt wel een volgende mogelijkheid.
Tenzij het om gevoel gaat, want dat is wat leven in het hier en nu met zich mee brengt. Het gevoel te volgen wat er is in het hier en nu. Dat mag er zijn, dat is leidend. Soms voelt het of er iets gedaan moet worden, iets dat niet uitgesteld kan worden. Dat gevoel volg ik, waarom? dat kan alleen de toekomst vertellen. Dat ligt buiten mijn zicht, buiten mijn planning. Ik doe het, het voelt goed, het geeft mij kracht om dat toe te laten.
Leven in het hier en nu is een way of life. Het is me op een andere manier aangereikt dan ik had gehoopt. Het is een harde les, die ik graag ten uitvoer blijf brengen. Want eigenlijk kunnen we in het hier en in het nu, de dingen doen die we zo graag willen. Of in elk geval de dingen voeden die we willen gaan bereiken. Voor alles is een perfect moment. Dat kan nu zijn, dat kan nu gevoed worden en op een later moment ontstaan. Dat is goed, voeding is goed, het geeft kracht.
maandag 24 november 2014
Prachtig
Er is heel veel dat prachtig aan het leven. Dat kan je toch alleen maar met mij eens zijn? De herfstkleuren, de zon die door de wolken breekt, de lach van een kind, een vreemde die zegt: 'doe maar rustig aan, maak je niet druk', fietsen met dit zonnige weer... ik kan nog best wel lang door gaan.
Wat ook prachtig is, is de dood. Dat er de dood is voor het zieke lijf dat het leven niet verdragen kan. Dat er de dood is die het zieke lijf kan bevrijden van de pijn. Dat er de dood is waar het lijden door verlost wordt. Ik vind dat prachtig. Na de dood houdt het niet op, weet je. Na de dood is er liefde, licht en vrijheid. Dat is mijn troost, mijn zekerheid, mijn overtuiging.
Hoewel de dood 'te vroeg' kan komen, ongewenst kan zijn, vaak onverwacht en 'ongepland'. De dood maakt nou eenmaal geen afspraken. Voor Mirthe kwam die wel precies op tijd. Haar sprankel en haar stralen, reiken verder dan ooit te voren. Dat is toch prachtig?
Wat ook prachtig is, is de dood. Dat er de dood is voor het zieke lijf dat het leven niet verdragen kan. Dat er de dood is die het zieke lijf kan bevrijden van de pijn. Dat er de dood is waar het lijden door verlost wordt. Ik vind dat prachtig. Na de dood houdt het niet op, weet je. Na de dood is er liefde, licht en vrijheid. Dat is mijn troost, mijn zekerheid, mijn overtuiging.
Hoewel de dood 'te vroeg' kan komen, ongewenst kan zijn, vaak onverwacht en 'ongepland'. De dood maakt nou eenmaal geen afspraken. Voor Mirthe kwam die wel precies op tijd. Haar sprankel en haar stralen, reiken verder dan ooit te voren. Dat is toch prachtig?
zaterdag 22 november 2014
Perspectief
Het perspectief is vertroebeld geweest. Er zat een cocon omheen die het zicht beperkte. Verder dan een dag, soms een week, en in het ergste geval niet verder dan een uur, konden we niet kijken. Terug kijken ook niet, het was te pijnlijk, te confronterend. We zetten de knop op het nu, deze situatie daar hadden we het mee te doen. Ontkennen had geen zin, daar deden we Mirthe mee te kort. Treuren om wat niet meer was, had geen zin, het was al weg voor we er afscheid van konden nemen. Ons gezonde en levenslustige kindje, ze was op de operatietafel achter gebleven. Een zorgelijk en getraumatiseerd meisje lag als een hoopje ellende in bed. Geen beweging, geen kik, geen teken van herkenning. Na een paar dagen begon het besef dat we geduld moesten hebben. Dat we alleen maar konden hopen dat er herstel zou zijn en dat we blij zouden zijn met elke stap die jij zette richting herstel. Tegelijk het besef hoe kwetsbaar het leven is, hoe ontzettend bang we waren om dit mooie meisje te moeten missen. Het kon simpelweg niet in mijn hoofd, mijn beleving, dat dát zou gebeuren. Ook al waren de artsen realistisch in hun woorden: het is ernstig, alleen de tijd geeft duidelijkheid.
We zetten de knop om. We zagen vooruitgang, je gaf blijk van herkenning, je lachte, je bewoog je hoofdje. We zetten de knop om en keken naar wat je wél weer kon. Het was onze manier om overeind te blijven staan. Het was onze manier om jou te steunen. Het was onze manier om jouw proces eer aan te doen. Want hoe frustrerend moest dit voor jou zijn. Jij die zo trots was op alles wat je zelluf kon doen. Je kon jezelf immers al aankleden, je broodje smeren (soort van), je handen wassen. En ga zo maar door. We hoefden je niet aan die pijn te herinneren van wat je niet meer kon. Daar had je niks aan.
Maar zoals elke manier van kijken, heeft ook een positieve blik een beperking. Ik vergat wat een gezond kind kon. Ik vergat wat je kon. Ik vergat hoe je stemmetje klonk. Ik vergat waar we even daarvoor stonden. Het was ook te pijnlijk. Er zou zoveel niet meer hetzelfde zijn. En wat hadden we daar nou aan? We moesten door, tijd voor instorten was er niet. Een breder perspectief is een garantie voor instortingsgevaar. Nee, we sloten de kinderkankercocon nog maar even om ons heen, we stutten de muren, we stutten het plafond. Geen onverwachtse bewegingen meer.
Er zijn maar een paar filmpjes van jou voor je ziek werd. Er zijn veel filmpjes van je dat je ziek bent, echt ziek. Maar ook dat je zo trots bent als je na vele pogingen zelluf een druif aan je vork hebt geprikt, dat wilde je zelluf zo graag doen. Je mocht ook met je handen eten, maar nee: druif aan vorruk! Tja, en dan hadden wij niks meer in te brengen: de koningin heeft gesproken.
Je filmpjes heb ik bekeken. Wat schrik ik dan. Wat kon je veel niet meer...wat zette jij ongelofelijk lang door, om het toch te kunnen...wat was je stemmetje veranderd...
Mijn perspectief is weer een stukje breder, instortingsgevaar ligt op de loer. Wat een bizarre tijd hebben we mee gemaakt. Niets hieraan is normaal. Niets hieraan hoort te gebeuren. En toch stut ik de muren en het plafond met de dankbaarheid dat je in ons midden bent geweest. Met trots op wat jij hebt laten zien, op de warmte die je bij iedereen op roept. Met onmetelijk veel liefde voor jouw mooie zieltje. Mirthe wat ben ik blij dat ik je in elk geval even heb mogen lief hebben op aarde en nog voor altijd zal doen in mijn hart.
We zetten de knop om. We zagen vooruitgang, je gaf blijk van herkenning, je lachte, je bewoog je hoofdje. We zetten de knop om en keken naar wat je wél weer kon. Het was onze manier om overeind te blijven staan. Het was onze manier om jou te steunen. Het was onze manier om jouw proces eer aan te doen. Want hoe frustrerend moest dit voor jou zijn. Jij die zo trots was op alles wat je zelluf kon doen. Je kon jezelf immers al aankleden, je broodje smeren (soort van), je handen wassen. En ga zo maar door. We hoefden je niet aan die pijn te herinneren van wat je niet meer kon. Daar had je niks aan.
Maar zoals elke manier van kijken, heeft ook een positieve blik een beperking. Ik vergat wat een gezond kind kon. Ik vergat wat je kon. Ik vergat hoe je stemmetje klonk. Ik vergat waar we even daarvoor stonden. Het was ook te pijnlijk. Er zou zoveel niet meer hetzelfde zijn. En wat hadden we daar nou aan? We moesten door, tijd voor instorten was er niet. Een breder perspectief is een garantie voor instortingsgevaar. Nee, we sloten de kinderkankercocon nog maar even om ons heen, we stutten de muren, we stutten het plafond. Geen onverwachtse bewegingen meer.
Er zijn maar een paar filmpjes van jou voor je ziek werd. Er zijn veel filmpjes van je dat je ziek bent, echt ziek. Maar ook dat je zo trots bent als je na vele pogingen zelluf een druif aan je vork hebt geprikt, dat wilde je zelluf zo graag doen. Je mocht ook met je handen eten, maar nee: druif aan vorruk! Tja, en dan hadden wij niks meer in te brengen: de koningin heeft gesproken.
Je filmpjes heb ik bekeken. Wat schrik ik dan. Wat kon je veel niet meer...wat zette jij ongelofelijk lang door, om het toch te kunnen...wat was je stemmetje veranderd...
Mijn perspectief is weer een stukje breder, instortingsgevaar ligt op de loer. Wat een bizarre tijd hebben we mee gemaakt. Niets hieraan is normaal. Niets hieraan hoort te gebeuren. En toch stut ik de muren en het plafond met de dankbaarheid dat je in ons midden bent geweest. Met trots op wat jij hebt laten zien, op de warmte die je bij iedereen op roept. Met onmetelijk veel liefde voor jouw mooie zieltje. Mirthe wat ben ik blij dat ik je in elk geval even heb mogen lief hebben op aarde en nog voor altijd zal doen in mijn hart.
vrijdag 21 november 2014
Woordeloos
Het geeft niet, dat je niet weet wat je moet zeggen.
Het geeft niet dat je woorden zoek zijn.
Het geeft niet dat je zoekt naar het juiste gebaar
Dat je niet wil vragen hoe het is
Dat je zo ook wel begrijpt dat het zwaar is
Ik zoek ook
Kan ook de woorden niet vinden
Ze zijn er niet,
Maar dat is niet erg
De emoties zijn er wel
Ze wervelen met windkracht 12 door en om mij heen
Dat is ook niet erg
Het betekent dat ik kan houden van
Dat mijn hart open staat
Van mij mag het er zijn
Dat jij mij ziet
Mij niet vraagt hoe het is
Dat jij zegt dat jij geen worden hebt
Vind ik niet erg
Jij ziet mij
Jij erkent mij
Jij geeft mij ruimte
Jij geeft mij steun
Jij laat mijn draagkracht groeien
Dank je wel
Je hebt geen idee hoe fijn dat is
Gelukkig maar
Fijn dat jij, jij bent
Fijn dat jij mee zoekt
Geen idee of we vinden wat we zoeken
Samen zijn is fijn, ook wanneer we woordeloos zijn
Het geeft niet dat je woorden zoek zijn.
Het geeft niet dat je zoekt naar het juiste gebaar
Dat je niet wil vragen hoe het is
Dat je zo ook wel begrijpt dat het zwaar is
Ik zoek ook
Kan ook de woorden niet vinden
Ze zijn er niet,
Maar dat is niet erg
De emoties zijn er wel
Ze wervelen met windkracht 12 door en om mij heen
Dat is ook niet erg
Het betekent dat ik kan houden van
Dat mijn hart open staat
Van mij mag het er zijn
Dat jij mij ziet
Mij niet vraagt hoe het is
Dat jij zegt dat jij geen worden hebt
Vind ik niet erg
Jij ziet mij
Jij erkent mij
Jij geeft mij ruimte
Jij geeft mij steun
Jij laat mijn draagkracht groeien
Dank je wel
Je hebt geen idee hoe fijn dat is
Gelukkig maar
Fijn dat jij, jij bent
Fijn dat jij mee zoekt
Geen idee of we vinden wat we zoeken
Samen zijn is fijn, ook wanneer we woordeloos zijn
Kracht naar kruis of kruis naar kracht?
Hoe zit dat eigenlijk? Ik heb wel gemerkt dat ik krachten heb waarvan ik alleen maar kon hopen dat ik ze had als ik ze nodig zou hebben. Krachten ontwaken als je ze nodig hebt. Krachten groeien als je er aan spraak op maakt, dat weet iedereen, toch? In elk geval van spierkracht is dat wel bekend, lijkt mij. Voor andere krachten geldt dit ook. De kracht van positiviteit is daar een voorbeeld van en veerkracht. Alleen als je tegenslag hebt, kan je leren veerkrachtig te zijn. Door tegenspoed, verdriet kan je leren positief te zijn, de mooie dingen schijnen mooier door het donkere dat je mee maakt. Makkelijk niet, nog steeds niet. Soms zeul ik me het apenzuur met dat kruis op mijn rug. Soms heb ik juist het gevoel gedragen te worden, alsof ik vleugels heb gekregen. En vliegen is mooi, kan ik je zeggen, het brengt je naar hoogtes en perspectieven die je anders niet ziet. Het maakt het reizen zo veel makkelijker. De vlucht was weer heel mooi, indrukwekkend en nu is het fijn weer even met beide voeten op de grond te staan. Tot de vleugels weer worden aangereikt.
donderdag 20 november 2014
1 ochtend + 2x een uur = veel indruk
in totaal ben je maar 5 uur op school geweest. 5 uur, gewoon een kleuter. Hoewel gewoon... Er was niks gewoons meer aan jou. Dat je er nog was, was al niet gewoon, een wonder dat je het nog kon mee maken. 5 uur, het heeft een immense indruk gemaakt, want JIJ kwam binnen. En dat was bijzonder. Het plezier, de vreugde, je uitstraling...en natuurlijk alles wat je mee nam, de rolstoel, de voedingspomp, alle toeters en bellen, maar dat hield ons niet tegen. Jij kon even kind zijn en daar deden we ALLES voor. Hoe onlogisch het ook leek, want je moest die eerste gewone keer in augustus, ook naar het ziekenhuis, die middag. Je kreeg weer medicijnen en je ontstekingswaarden waar een paar dagen daarvoor heel hoog. Dus logisch was het allerminst, maar ik kon je dit niet ook nog ontzeggen. Je maakte zelf al je rijstwafeltje klaar en verkondigde dat je zelluf naar school ging, nog voor ik het met papa had overlegd... Mama trilde van de spanning, zou het wel goed komen? De juf had gezegd dat je altijd welkom bent, elk moment van de dag. Ik had gezegd dat ik wel in de buurt zou blijven, maar ze stuurde me weg ( wijze juf hè?). Nou, dan maar een bakkie doen bij tante Mo aan de overkant, dan ben ik dichtbij genoeg.
Wat was je blij en trots op je eerste echte school uurtje! Vriendinnetjes om je heen, die waren niet weg te slaan. Mama is nog trots als ik daar aan denk, jij maakte vriendinnetjes! Met jou zou het wel goed komen.
Natuurlijk vroeg ik mij ook af hoe het zou gaan om speelafspraakjes te maken, hoe het zou zijn om jou ergens anders te laten spelen, of wat als je naar een feestje mocht? Maar jij veroverde harten, schoot je pijlen rechtstreeks daar waar de ander geraakt zou worden. Elke keer weer zag ik het gebeuren, elke keer weer heb ik met trots gezien hoe jij dat deed, ik heb er vaak om gelachen en vaak gedacht: jullie moesten eens weten wat haar lot is. Het zal jullie verdriet doen om haar te laten gaan, zo vaak heb ik dat gedacht. Ik heb het geweten, gevoeld en genoten van elk moment dat je er was.
Het doet mij goed om te horen dat je gekend bent, gezien en gewenst was, door meer mensen dan alleen wij. Tegelijk doet het mij verdriet te beseffen dat je klasgenootjes kennis hebben gemaakt met de dood, op een veel te jonge leeftijd. Juist dat maakt dat je onvergetelijk indruk hebt gemaakt, een inprenting die nog lang door zal werken. En ik weet dat je zelluf nu naar veel speelafspraakjes gaat, dat je uitgenodigd bent om naar kinderfeestjes te gaan en daar je licht zal stralen en dat je véél vaker naar school gaat, dan je anders had kunnen doen. Geniet er maar lekker van meid, het is je gegund. Geef nog maar vaak een knipoog, mama ziet het, mama voelt en mama is apetrots op jou.
Wat was je blij en trots op je eerste echte school uurtje! Vriendinnetjes om je heen, die waren niet weg te slaan. Mama is nog trots als ik daar aan denk, jij maakte vriendinnetjes! Met jou zou het wel goed komen.
Natuurlijk vroeg ik mij ook af hoe het zou gaan om speelafspraakjes te maken, hoe het zou zijn om jou ergens anders te laten spelen, of wat als je naar een feestje mocht? Maar jij veroverde harten, schoot je pijlen rechtstreeks daar waar de ander geraakt zou worden. Elke keer weer zag ik het gebeuren, elke keer weer heb ik met trots gezien hoe jij dat deed, ik heb er vaak om gelachen en vaak gedacht: jullie moesten eens weten wat haar lot is. Het zal jullie verdriet doen om haar te laten gaan, zo vaak heb ik dat gedacht. Ik heb het geweten, gevoeld en genoten van elk moment dat je er was.
Het doet mij goed om te horen dat je gekend bent, gezien en gewenst was, door meer mensen dan alleen wij. Tegelijk doet het mij verdriet te beseffen dat je klasgenootjes kennis hebben gemaakt met de dood, op een veel te jonge leeftijd. Juist dat maakt dat je onvergetelijk indruk hebt gemaakt, een inprenting die nog lang door zal werken. En ik weet dat je zelluf nu naar veel speelafspraakjes gaat, dat je uitgenodigd bent om naar kinderfeestjes te gaan en daar je licht zal stralen en dat je véél vaker naar school gaat, dan je anders had kunnen doen. Geniet er maar lekker van meid, het is je gegund. Geef nog maar vaak een knipoog, mama ziet het, mama voelt en mama is apetrots op jou.
woensdag 19 november 2014
Steen verlegd, berg vezet, lasten verlicht
Vanochtend een spannend gesprek. Spannend in vele opzichten, ik had mezelf een doel gesteld en dat is dan best spannend, want hoe wordt dat dan opgepikt? Het voelt toch wel als met de billen bloot. Nou deel ik veel hier op het blog, dus wat is er dan nog spannend aan om te delen wat je de afgelopen anderhalf jaar heb meegemaakt, met de behandelend arts? Nou, dat is toch wel directer, in een gesprek.
Want dat was het spannende gesprek, met de oncoloog en het doel dat ik had gesteld, was een gedegen verslag te overhandigen met onze belevenissen en aanbevelingen. Het voelde weer even of ik een deadline had voor een scriptie. Alleen dit keer over een zo ontzettend persoonlijk proces. Hoe veel persoonlijker kan het zijn? Dat neerleggen als een onderwerp van gesprek, onderwerp van een nieuwe visie, dat is best intens. Het heeft me een paar weken gekost om de juiste inhoud en de juiste boodschap te pakken te krijgen. Ik heb er veel over gepraat, over de noodzaak, de emoties en de doelstelling van het verslag en onze belevenissen. Over de opzet en de manier waarop de juiste ervaringen aan de orde zouden komen. Het zijn de verhalen van het blog waar ik een greep uit heb gehaald, om de kern te pakken, waar het mij om gaat. Al schrijvende werd het mij wel duidelijk, dat er niemand wat te verwijten valt, de welwillendheid en betrokkenheid is altijd goed geweest. Maar wel dat er iets mist. Of beter gezegd: iemand, een schakel in het systeem van veel gespecialiseerde specialisten, je weet wel, het multi disciplinaire team. Noem het een consulent, een casemanager of zorgcoördinator. Betere begeleiding, door meer communicatie, meer contact momenten, laagdrempeliger. Dat kunnen de specialisten niet bieden en dat hoeft ook niet, als er maar wel een schakel is tussen het specialistisch team en de ouders. Niet alleen tijdens de behandeling, maar ook erna, ook mee kijkend in de thuissituatie, school, sport, noem maar op. Er komen véél aandachtspunten kijken bij een kind met of na een hersentumor. Heel veel, je hebt er geen idee van hoe ingrijpend dit is, tot je er middenin zit en dan? Je hebt en je zorgen en de dingen die je moet regelen, maar waar dan? bij wie dan? Niet te doen, als je niet weet wat je te wachten staat.
Voor Mirthe hoeft dat allemaal niet meer. We hebben het geleefd en we hebben gezorgd dat we door konden gaan, elke keer weer. Dat vergt veel doorzettingsvermogen en veerkracht, soms is de rek eruit en lukt het niet meer. Dan is steun welkom. Voor alle kindjes die dit mee maken en alle gezinnen die er liefdevol omheen staan moet de zorg en begeleiding naar een hoger niveau. Voor de toekomst waarin het Prinses Máxima Centrum een centrale rol speelt, maar ook waar veel extra aandacht komt kijken, als het op de begeleiding aan komt. Behandeld worden in 2 ziekenhuizen zal dan de norm zijn, nu gebeurt dat ook al veel, maar dan is het standaard. Tenzij je in de regio van het PMC woont.
Nieuwe zorgen, nieuwe aandachtspunten, dat wordt meegenomen in het verslag. Het verslag werd met enthousiasme ontvangen (dat gebeurde met mijn scriptie niet, haha) en wordt verspreid onder het behandelend team. Het geeft mij een goed gevoel, het is geschreven om gelezen te worden. Ik ben benieuwd.
Het gesprek was daarmee een fijn gesprek. Mirthe was duidelijk aanwezig, ze werd gezien en werd gehoord. Ze heeft ook daar menig harten veroverd en dat doet mij goed. Mama is trots, elke keer weer. Elke keer weer dankbaar om zo'n mooi meisje op zo'n pittig pad te hebben mogen verzorgen, begeleiden, lief hebben en nu mogen koesteren.
Laten we hopen dat de inspiratie voor het verslag door Mirthe, de zorg voor alle Eline's, Art's, Marije's, Pepper's, Max's, Sterre's een aanzet zal geven tot meer begeleiding. Het is toch zo hard nodig.
Want dat was het spannende gesprek, met de oncoloog en het doel dat ik had gesteld, was een gedegen verslag te overhandigen met onze belevenissen en aanbevelingen. Het voelde weer even of ik een deadline had voor een scriptie. Alleen dit keer over een zo ontzettend persoonlijk proces. Hoe veel persoonlijker kan het zijn? Dat neerleggen als een onderwerp van gesprek, onderwerp van een nieuwe visie, dat is best intens. Het heeft me een paar weken gekost om de juiste inhoud en de juiste boodschap te pakken te krijgen. Ik heb er veel over gepraat, over de noodzaak, de emoties en de doelstelling van het verslag en onze belevenissen. Over de opzet en de manier waarop de juiste ervaringen aan de orde zouden komen. Het zijn de verhalen van het blog waar ik een greep uit heb gehaald, om de kern te pakken, waar het mij om gaat. Al schrijvende werd het mij wel duidelijk, dat er niemand wat te verwijten valt, de welwillendheid en betrokkenheid is altijd goed geweest. Maar wel dat er iets mist. Of beter gezegd: iemand, een schakel in het systeem van veel gespecialiseerde specialisten, je weet wel, het multi disciplinaire team. Noem het een consulent, een casemanager of zorgcoördinator. Betere begeleiding, door meer communicatie, meer contact momenten, laagdrempeliger. Dat kunnen de specialisten niet bieden en dat hoeft ook niet, als er maar wel een schakel is tussen het specialistisch team en de ouders. Niet alleen tijdens de behandeling, maar ook erna, ook mee kijkend in de thuissituatie, school, sport, noem maar op. Er komen véél aandachtspunten kijken bij een kind met of na een hersentumor. Heel veel, je hebt er geen idee van hoe ingrijpend dit is, tot je er middenin zit en dan? Je hebt en je zorgen en de dingen die je moet regelen, maar waar dan? bij wie dan? Niet te doen, als je niet weet wat je te wachten staat.
Voor Mirthe hoeft dat allemaal niet meer. We hebben het geleefd en we hebben gezorgd dat we door konden gaan, elke keer weer. Dat vergt veel doorzettingsvermogen en veerkracht, soms is de rek eruit en lukt het niet meer. Dan is steun welkom. Voor alle kindjes die dit mee maken en alle gezinnen die er liefdevol omheen staan moet de zorg en begeleiding naar een hoger niveau. Voor de toekomst waarin het Prinses Máxima Centrum een centrale rol speelt, maar ook waar veel extra aandacht komt kijken, als het op de begeleiding aan komt. Behandeld worden in 2 ziekenhuizen zal dan de norm zijn, nu gebeurt dat ook al veel, maar dan is het standaard. Tenzij je in de regio van het PMC woont.
Nieuwe zorgen, nieuwe aandachtspunten, dat wordt meegenomen in het verslag. Het verslag werd met enthousiasme ontvangen (dat gebeurde met mijn scriptie niet, haha) en wordt verspreid onder het behandelend team. Het geeft mij een goed gevoel, het is geschreven om gelezen te worden. Ik ben benieuwd.
Het gesprek was daarmee een fijn gesprek. Mirthe was duidelijk aanwezig, ze werd gezien en werd gehoord. Ze heeft ook daar menig harten veroverd en dat doet mij goed. Mama is trots, elke keer weer. Elke keer weer dankbaar om zo'n mooi meisje op zo'n pittig pad te hebben mogen verzorgen, begeleiden, lief hebben en nu mogen koesteren.
Laten we hopen dat de inspiratie voor het verslag door Mirthe, de zorg voor alle Eline's, Art's, Marije's, Pepper's, Max's, Sterre's een aanzet zal geven tot meer begeleiding. Het is toch zo hard nodig.
dinsdag 18 november 2014
2 maanden terug
2 maand geleden...toen wisten we nog van niks, hooguit het drukkende voorgevoel dat het niet goed meer kon komen. Maar zolang we niks hadden gehoord, hadden we hoop, negeerden alle voortekens. 2 maand geleden stond ik op het punt naar huis te gaan. De huisarts belde nog even om te horen hoe het ging. Ik kon alleen vertellen dat de MRI was geweest, maar we wisten nog van niks. Jij had een rot dag, dat zeker, de morfine was niet afdoende meer. Je had meer nodig, maar ik wilde er niet aan. Ik kon het niet geloven, dat het eigenlijk alleen maar erger werd. En tegelijk voelde ik dat je op was, je trok het niet meer, zo kon het niet langer. Laat het maar gaan, geen strijd meer. De definitieve woorden: geen mogelijkheden meer, zijn een mokerslag. Of je dat nou zelf zo voelt of niet, het is zwaar geweest. Geen hoop meer in overdosis, geen vragen, geen zorgen voor de toekomst. Rust, loslaten en schouders eronder voor de laatste fase. Opvoeding als eerste overboord, liefde in overvloed te geven, voor nu, voor zo meteen, voor altijd.
Lieven Mirthe, morgen is het 2 maanden geleden dat we samen onze laatste reis naar huis maakten. Jij en ik in de ambulance, papa in de auto achter ons aan. Hoe gek, hoe onwerkelijk. Morgen gaan papa en ik weer naar het ziekenhuis. Ik weet dat jij erbij bent, in ons hart. Dat helpt, dat steunt, spannend is het wel.
2 maanden, wat zegt dat? eigenlijk helemaal niets. Het is als de dag van gister, het is als een eeuwigheid geleden...tijd, net zo ongrijpbaar als de ziekte zelf.
Lieven Mirthe, morgen is het 2 maanden geleden dat we samen onze laatste reis naar huis maakten. Jij en ik in de ambulance, papa in de auto achter ons aan. Hoe gek, hoe onwerkelijk. Morgen gaan papa en ik weer naar het ziekenhuis. Ik weet dat jij erbij bent, in ons hart. Dat helpt, dat steunt, spannend is het wel.
2 maanden, wat zegt dat? eigenlijk helemaal niets. Het is als de dag van gister, het is als een eeuwigheid geleden...tijd, net zo ongrijpbaar als de ziekte zelf.
maandag 17 november 2014
Kanker maakt boos
Wie is er niet boos op kanker? Wie is er niet boos op de wereld wanneer een kind door kanker het leven laat? Wie is er nou niet boos op deze ziekte die een geliefde het leven ontneemt? Kanker is onbegrijpelijk, ongrijpbaar, gewichtloos en toch zo zwaar, zo zwaar.
Veel mensen reageren boos, als kanker het leven neemt. Als ze horen dat een leven de prijs is van een ongelijke strijd. Het raakt me iedere keer weer, het onbegrip de machteloos te zien. Het zit in mij, dat gevoel, ik heb het geleefd, ik leef het nog. Zien wat het een ander doet, die mij niet kent, mijn dochter niet heeft gekend, dat raakt mij. Het herinnert mij aan de waanzin die ons leven is geworden, sinds 29 april 2013.
Mijn leven, mijn verdriet, mijn liefde, mijn winst, mijn verlies, mijn kracht, mijn opstand, mijn verzet, mijn boosheid, mijn allemaal van mij. Mijn woorden, mijn belevingen, mijn troost, mijn herinneringen, nog meer van mij. Mijn emoties, mijn frustratie, mijn machteloosheid, mijn strijd, mijn ster, jouw ster, onze ster, Haar Ster, de stralendste ster aan de hemel.
Kanker verlamt, kanker zet in beweging, kanker maakt krachten los die je nooit vermoedde. Kanker kent geen rem, gooit alles vol overgave los, met een donderend geweld, waar je geen weerstand tegen hebben kan. Kanker leert je kanten van het leven kennen die je zonder niet had gezien. De ergste en de mooiste kanten, het verbreed je panorama.
Bizar als het is, het is het ergste dat je kan mee maken, tegelijk brengt het ook de mooiste dingen naar boven. Het zwart kan niet zonder wit. Het donker wordt donkerder als het licht het lichtst is. Hoe dieper je gaat, hoe hoger je kan klimmen.
Wij hebben al van diep moeten klimmen en zullen dat nog vaak doen moeten, om weer pieken te bereiken. We hebben bagage afgeworpen om vooruit te kunnen gaan. Ook dat zullen we blijven doen. We gaan door processen heen die nooit zonder dit in gang waren gezet. Het is mooi, dat brede panorama, het is eng, want er zo veel meer te zien. Hoe gaan we daarmee om? Soms focussen we ons op de klim, de volgende stap op ons pad. Soms rusten we uit en genieten van het panorama. Soms gooien we eruit wat ons in de weg staat. Soms werken we hard, soms kuieren we wat aan. Belangrijkste is dat we ook genieten van het harde werk. Er is altijd werk te doen, maar altijd genoeg om van te genieten.
Kanker maakt boos. Kanker vraagt om beweging.
Veel mensen reageren boos, als kanker het leven neemt. Als ze horen dat een leven de prijs is van een ongelijke strijd. Het raakt me iedere keer weer, het onbegrip de machteloos te zien. Het zit in mij, dat gevoel, ik heb het geleefd, ik leef het nog. Zien wat het een ander doet, die mij niet kent, mijn dochter niet heeft gekend, dat raakt mij. Het herinnert mij aan de waanzin die ons leven is geworden, sinds 29 april 2013.
Mijn leven, mijn verdriet, mijn liefde, mijn winst, mijn verlies, mijn kracht, mijn opstand, mijn verzet, mijn boosheid, mijn allemaal van mij. Mijn woorden, mijn belevingen, mijn troost, mijn herinneringen, nog meer van mij. Mijn emoties, mijn frustratie, mijn machteloosheid, mijn strijd, mijn ster, jouw ster, onze ster, Haar Ster, de stralendste ster aan de hemel.
Kanker verlamt, kanker zet in beweging, kanker maakt krachten los die je nooit vermoedde. Kanker kent geen rem, gooit alles vol overgave los, met een donderend geweld, waar je geen weerstand tegen hebben kan. Kanker leert je kanten van het leven kennen die je zonder niet had gezien. De ergste en de mooiste kanten, het verbreed je panorama.
Bizar als het is, het is het ergste dat je kan mee maken, tegelijk brengt het ook de mooiste dingen naar boven. Het zwart kan niet zonder wit. Het donker wordt donkerder als het licht het lichtst is. Hoe dieper je gaat, hoe hoger je kan klimmen.
Wij hebben al van diep moeten klimmen en zullen dat nog vaak doen moeten, om weer pieken te bereiken. We hebben bagage afgeworpen om vooruit te kunnen gaan. Ook dat zullen we blijven doen. We gaan door processen heen die nooit zonder dit in gang waren gezet. Het is mooi, dat brede panorama, het is eng, want er zo veel meer te zien. Hoe gaan we daarmee om? Soms focussen we ons op de klim, de volgende stap op ons pad. Soms rusten we uit en genieten van het panorama. Soms gooien we eruit wat ons in de weg staat. Soms werken we hard, soms kuieren we wat aan. Belangrijkste is dat we ook genieten van het harde werk. Er is altijd werk te doen, maar altijd genoeg om van te genieten.
Kanker maakt boos. Kanker vraagt om beweging.
zondag 16 november 2014
Sint
Het zal niemand ontgaan zijn: de Sint is weer in het land. De intocht is geweest: kinderfeest nr 2. Tja en weer anders zo zonder jou, Mirthe. We komen tot de conclusie dat Lars minder pepernoten gekregen heeft dan andere jaren. Jij was ook wel een mooie trekpleister, een mooi meisje dat graag wat extra's toegestopt mocht worden. Maar ja, vorig jaar stond je er ook wel heel vrolijk bij, midden op straat, mama maar heen en weer laten lopen, met jou aan beide handen. Zag je weer een Zwarte Piet met pepernoten dan zorgde je wel dat die jou wat gaf. Meis, meis, het is misschien helemaal niet zo, maar Lars is te groot om schattig te zijn, lage aaibaarheidsfactor en die had jij voor 10.
De optocht was leuk, ook dit jaar weer. Het weer zat niet mee, het regende en waaide. Maar wat geeft het, je broer is blij dat de Sint er weer is. En weet wie we ook zagen? Dora, natuurlijk. Een mooie Dora ook dit jaar, ze leek wel op de Dora die hier bij jou op visite kwam. En weet je? zo stom, vorig jaar was Dora voorbij voor we haar goed en wel hadden gezien. Dit jaar bleef we de wagen van Dora recht voor ons staan. En wat had ik je toen graag even bij me gehad. Dan had je Dora misschien wel weer een high five gegeven. Daar hadden we dan zeker voor gezorgd!
Nou ja, het is niet zo. Vanaf je sterretje heb je vast mee gekeken en toch wel genoten van de optocht. Ik heb het wel gedaan, dubbel voor jou.
We hebben onze schoenen weer gezet. En ook dat is leeg zonder jou erbij, je had je Pietenmuts vast op willen zetten. Zoals je dat van de zomer al deed, tijdens een verkleed partijtje met papa.
De optocht was leuk, ook dit jaar weer. Het weer zat niet mee, het regende en waaide. Maar wat geeft het, je broer is blij dat de Sint er weer is. En weet wie we ook zagen? Dora, natuurlijk. Een mooie Dora ook dit jaar, ze leek wel op de Dora die hier bij jou op visite kwam. En weet je? zo stom, vorig jaar was Dora voorbij voor we haar goed en wel hadden gezien. Dit jaar bleef we de wagen van Dora recht voor ons staan. En wat had ik je toen graag even bij me gehad. Dan had je Dora misschien wel weer een high five gegeven. Daar hadden we dan zeker voor gezorgd!
Nou ja, het is niet zo. Vanaf je sterretje heb je vast mee gekeken en toch wel genoten van de optocht. Ik heb het wel gedaan, dubbel voor jou.
We hebben onze schoenen weer gezet. En ook dat is leeg zonder jou erbij, je had je Pietenmuts vast op willen zetten. Zoals je dat van de zomer al deed, tijdens een verkleed partijtje met papa.
vrijdag 14 november 2014
Verzamelen versus ruimte
Ken je dat? Verzamelen om het verzamelen? Ik heb het veel gedaan. Als puber verzamelde ik hele stapels posters van mijn favoriete popartiesten. Er was geen gewoon stukje behang meer te zien op de muren van mijn kamer. Er waren nog meer dingen die ik spaarde, ik schreef nog heel lang met een vulpen en als devulling leeg was knipte ik de vulling open en bewaarde de balletjes. Waarom? Tja, waarom verzamelt iemand beeldjes, blikken, autootjes, bierdoppen, lepeltjes...geen idee. Elke keer ontdekte ik dat een verzameling me op een gegeven moment meer in de weg staat, dan dat ik er plezier aan heb. Regelmatig gaat hier een opruimwoededoor het huis, om te voor komen dat het huis een grote verzameling van oude spullen wordt. Dat geeft me weer ruimte en overzicht, in huis en in de geest. Ruimte heb ik veel nodig, ruimte voor mijn verhaal, voor mijn emoties, ruimte voor mezelf. Er was een chronisch tekort de afgelopen 1,5 jaar aan ruimte, maar waar ruimte was, werd deze wel voor de volle 100% benut. Hier mijn verhaal schrijven geeft mij ruimte. De reacties de we krijgen, geeft me nog meer ruimte: het verhaal mag er zijn. Het wordt omarmd door vele lieve mensen. Hoe mooi kan het zijn? Het is als een verzameling van lieve, sterke, warme mensen om ons heen. Het is de meest waardevolle verzameling waar ik ooit aan begonnen ben. Dit keer geen getallen, geen streven naar een volgend doel, geen verzamelwoede of opruimen als het mij dwars zit. Nee, dit keer is het een groeiende verzameling, er is ruimte genoeg, voor lieve, sterke en respectvolle mensen.
Dank daarvoor, het sleept ons er doorheen, elke achtbaan weer. De ene is gestopt, de volgende staat te wachten.
Dank daarvoor, het sleept ons er doorheen, elke achtbaan weer. De ene is gestopt, de volgende staat te wachten.
Abonneren op:
Posts (Atom)