4 jaar, 6 maanden, 14 dagen. Dat is hoe lang Mark en ik samen zijn op de dag dat we ‘ja, ik wil’ zullen zeggen.
Ja, ik wil oud worden met jou, in voor en tegenspoed, in ziekte en gezondheid, tot de dood ons scheidt. Woorden die voor mij voor het eerst zullen worden uitgesproken. Ten overstaan van een ambtenaar van de burgerlijke stand. Met jouw grote broer als getuige, lieve Mirthe.
4 jaar, 6 maanden en 14 dagen is nog niet heel erg lang, het is nog maar het begin van de rest van ons leven. Maar weet je Mirthe? Het is al een stukje langer dan jij hebt geleefd. Een klein stukje maar, 2 maanden en 26 dagen. Het zegt mij zoveel over de korte lengte van jouw leven. War maar 4 jaar, 3 maanden en 19 dagen mocht zijn.
Ik weet dat de tijd niks zegt. Tijd geeft geen zekere waarde aan iemands leven. Het zegt niks over hoeveel iemand van betekenis is geweest. In 4 jaar kan je meer hebben betekent dan iemand die 80 jaar heeft geleefd.
Maar die 4 jaar, 3 maanden en 19 dagen dat jij er fysiek was, ben ik onmeetbaar veel van je gaan houden. Bovendien is die liefde alleen maar groter gegroeid in alle tijd sinds je overlijden. Alle tijd, 11 jaar, 9 maanden en 1 dag. En in die tijd is er zo enorm veel gebeurd. Ik weet dat ik je het niet hoef te vertellen, jij bent overal bij, je ziet alles en bent van alles op de hoogte. Ik verdenk je er zelfs een beetje van, dat je je flink bemoeit met alles wat je moeder doet, haha.
Je bemoeienis maakt me trots, Mirthe. Wat kan liefde zijn, als één van beide partijen er fysiek niet meer is? Hoe voel je dan nog dat je toch nog met elkaar verbonden bent? Ik zie het in de (kleine) toevalligheden. De vlinder die even mijn haren aanraakt. De regenboog als ik net aan je moet denken. De Mirthe’s die de winkel bezoeken. En ook de keer dat Mark en ik met elkaar matchten op tinder. Ik had jou net een berichtje geschreven, dat ik liever een oude vrijster zou worden, dan nog langer online te daten. Nog 1 x zou ik het een kans geven. Nog 1 x zou ik de leuksten naar rechts swipen. Ik zou niet meer kijken naar de woonplaats, maar mijn vizier open houden. Want als die ene man bestond, die mij op handen zou dragen, dan werd het nu wel tijd om tevoorschijn te komen.
Een uur na dat berichtje aan jou, matchten Mark en ik. We begonnen te chatten, stapten over op appen en videobellen, het begin van ons leven samen en we zijn nog maar net begonnen. Nog een paar weken, lieve Mirthe en dan stappen wij in het huwelijksbootje. Een nieuw begin, en dat zo ergens op de helft van mijn leven. Wie had dat gedacht.
Tijd zegt niks, over houden van of rouwen om. Het is hoe we de tijd gebruiken, dat het betekenis geeft aan ons leven. En het leven, daar hou ik van. Het leven samen te mogen delen, met de man die mij op handen draagt, dat is een mega groot cadeau, eentje die ik elke dag weer opnieuw ontvangen mag.
